خوش آمدید!

با تشکر از مشاهده انجمن گفتگوی ایرانی پاتوق در صورت تمایل برای استفاده از تمامی امکانات انجمن ثبت نام نمایید.

همین حالا ثبت نام کن!

علف های هرز

  • شروع کننده موضوع Hector
  • تاریخ شروع

Hector

SpeciaL
عضو کادر مدیریت
8/27/20
436
علف هرز به گروهی از گیاهان که می‌توانند در حد بالایی از لحاظ کمی و کیفی به محصولات سالانه و دایمی در یک سال خسارت بزنند گفته می‌شود. به بیان دیگر علف هرز گیاهی است که ناخواسته در زمین‌های کشاورزی رشد می‌کند و با رقابت با گیاه اصلی به کمیت و کیفیت آن آسیب می‌زند.
نحوه زندگی علفهای هرز
برخی از علفهای هرز تولید بذر می کنند، آنها معمولاً یکساله اند و ریشه های نازک دارند، مشهورترین علفهای هرز یکساله عبارتند از : گندمک، خُرفه، خاکشیر، یولاف، تُرُبک، و چَچَم.

برخی از علفهای هرز یکساله در تابستان و بعضی در بهار، گل و بذر می دهند. علفهای هرز دوساله هم وجود دارند، مثلاً هویجک گیاهی است دوساله که در سال دوم به گل می نشیند. مبارزه با علفهای هرز بذری، چندان مشکل نیست؛ فقط باید با روش صحیح آشنایی داشته باشیم. بعضی از علفهای هرز به وسیله پاجوش یا ساقهای زیر زمینی تکثیر می شوند که خارج نمودن آنها از باغچه کمی مشکل بوده و حوصله زیادی می خواهد.


زیانهای علفهای هرز


ﻓﻬﺮﺳﺖ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ زﯾﺎﻧﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻋﻠﻔﻬﺎی ﻫﺮز وارد ﻣﯽﺳﺎزﻧﺪ ﺑﻪ ﺷﺮح ذﯾﻞ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ:

ﺑﻪ ﻫﺪر رﻓﺘﻦ ﻣﻮاد ﻏﺬاﯾﯽ، آب و ﮔﺎز - ﺑﻪ ﻫﺪر رﻓﺘﻦ ﻧﻮر آﻓﺘﺎب - اﺷﻐﺎل زﻣﯿﻦ - اﯾﺠﺎد رﻗﺎﺑﺖ ﺑﯿﻦ ﻋﻠﻔــﻬﺎی. ﻫﺮز وﻣﯿﺰﺑﺎن (ﮔﯿﺎه اﺻﻠﯽ ﺗﺤﺖ ﮐﺸﺖ) آلوده کردن محصول و ایجاد تغییرات ﮐﯿﻔﯽ و ﮐﻤﯽ در آن - اﯾﺠــﺎد. ﻣﺰاﺣﻤﺖ درﮐﺎر ﻣﺎﺷﯿﻦآﻻت - اﯾﺠﺎد ﻧﻤﻮدن ﻣﺴﻤﻮﻣﯿﺖ در ﻣﺤﺼــﻮل - ﻣﯿﺰﺑـﺎن ﺷـﺪن ﻋﻠﻔـﻬﺎی ﻫـﺮز ﺑـﺮای. ﺣﺸﺮات، ﻗﺎرﭼﻬﺎ،وﯾﺮوﺳﻬﺎ و ﻏﯿﺮه - اﯾﺠﺎد آﻟﺮژی در اﻧﺴﺎن و ﺣﯿﻮاﻧــﺎت - اﯾﺠـﺎد اﺳـﺘﻬﻼک ﺑـﺮای ادوات و ﻣﺎﺷﯿﻦآﻻت ﮐﺸﺎورزی -ﻧﺎﺧﺎﻟﺺ ﺷﺪن ﺑﺬور و اﯾﺠﺎد ﻫﺰﯾﻨﻪ ﺑﻮﺟــﺎری - ﭘﻮﺳـﯿﺪه ﺷـﺪن ﺑـﺬور در اﻧﺒﺎرﻫـﺎ -. ایجاد مخفیگاه مناسب برای جوندگانی چون موش - کاهش محصول و ایجاد تغییرات کیفی در آن – ایجاد حریق و...



تقسیم بندی علف‌های هرز از روی ویژگیهای ساقه
  • علفی‌ها
  • بوته‌ای‌ها
  • درختچه‌ای‌ها
  • شبه درختچه‌ای یا خشبی‌ها
  • شبه درختی‌ها و درختان
تقسیم بندی ساقه از روی محیط زندگی
  • ساقه گیاهان دولپه‌ای علفی
  • ساقه گیاهان تک لپه‌ای
  • ساقه‌های تغییر شکلیافته
    • ساقه‌های هوایی خزنده
    • ساقه‌های زیرزمینی
    • ساقه‌های پیچان یا پیچکها
    • ساقه‌های برگ نما
    • ساقه‌های گوشتی
    • ساقه‌های خارنما
رده بندی گیاهشناسی
سیستماتیک یا رده بندی گیاهی و جایگاه علف‌های هرز در طبقه بندی گیاه شناسی:

  • گیاهان بدون آوند
  • آوندداران
    • نهانزادان آوندی
  • دانه داران
    • بازدانگان
    • نهاندانگان
  • دولپه ایها
  • تک لپه ایها
  • دم اسبیان
سرخس‌ها
  • سرخس‌های آبزی
  • سرخس‌های خشکزی
  • پرسیاوشان معمولی
  • پرسیاوشان پاسیاه
  • سرخس صخره‌ای
  • سرخس مارزبان
  • سرخس بسفایج (بسپایک)
  • زنگی‌دارو
  • سرخس پرعقابی
  • سرخس پنجه‌ای
  • سرخس نر




علف‌های هرز ایران بسیار متنوع و از تیره‌ها یا خانواده‌های مختلف‌اند. گیاه هرز گیاهی است که ناخواسته در زمین‌های کشاورزی رشد می‌کند و با رقابت با گیاه اصلی به کشت لطمه می‌زند. بنابراین گیاه هرز بی مصرف یا ماهیتا مضر نیست بلکه از نظر کشاورزی هرز به‌شمار می‌رود. بسیاری از گیاهانی که در اینجا نام برده می‌شوند مصرف خوراکی و علوفه‌ای و داروئی و تزئینی هم دارند.






مبارزه با علفهای هرز
روشهایی که میتوان توسط آنها قدرت رقابت گیاهان تحت کشت (گیاه اصلی) را نسبت به علفهای هرزبالا برد افزایش تراکم - نحوه کود دادن - استفاده از مالچ - نشاء کردن – کشت مخلوط - انتخاب واریته مناسب-آللوپاتی

چگونگی انتشار علفهای هرز در هر منطقه
اولین موردی که می بایست درخصوص علفهای هرز مورد بررسی قرار گیرد چگونگی انتشار بذور علفهای هرز در منطقه میباشد که در ذیل به صورت فهرست وار به آنها اشاره میگردد:
1- همان طور که می دانیم، پیشگیری بهتر از درمان است. ولی متاسفانه در امر احداث و نگهداری فضای سبزاستفاده از خاکهای آلوده به بذور علفهای هرز و نیز کودهای نپوسیده دامی به علت عدم نظارت صحیح باعث انتقال بذور علفهای هرز می گردد.
2- آبیاری غیراصولی نیز باعث انتقال و انتشار بذور علفهای هرز و باعث بالا رفتن تراکم آنها میگردد. این مشکل در کلیه اماکنی که به صورت غرقابی و یا نشتی آبیاری میگردد کاملا" جلوه گر است.
3- استفاده از بذوری که بوجاری نشده اند و حاوی بذور علفهای هرز می باشند نیز یکی از عوامل انتشارعلفهای هرز می باشد.
4- عدم مبارزه به موقع و صحیح علیه علفهای هرز باعث رشد و نمو آنها خواهد شد بگونه ای که علفهای هرز به بذر نشسته و دوباره خاک را آلوده می سازد.
5- باد نیز یکی از عواملی است که در انتشار و انتقال بذور علفهای هرز دخالت دارد. لذا در مناطقی که باد نیز بوده و بادشکن های مناسب وجود ندارد نیز تراکم زیادی از علفهای هرز به چشم می خورد. شایان ذکر است کهدر این گونه اماکن، علفهای هرز موجود، بیشتر از انواعی می باشند که بذور آنها توانایی جابجا شدن باد را داشته باشند.
6- عدم توجه به چگونگی تکثیر، فیزیولوژی، مرفولوژی ، علفهای هرز نیز یکی از مهمترین مسائل درامر انتقال و انتشار علفهای هرز می باشد.
7-رعایت نکردن نکات بهداشتی و عدم جمع آوری صحیح و به موقع علفهای هرز وجین شده نیز
حائزاهمیت است.
8- انتقال و انتشار بذور علفهای هرز توسط چسبیدن به لباس کارگران، پشم حیوانات و نیز مدفوع ،یکی دیگراز راه هاست که می بایست مدنظر قرار داد.
9- درخصوص علفهای هرز انگل نظیر سس، باید حتما" این نکته را مدنظر قرار داد که علاوه بر بذر، هرقطعه از قسمتهای مختلف گیاه قادر به رشد مجدد بوده و به راحتی توانایی انتشار و انتقال را دارند.


روشهای مبارزه با علفهای هرز

الف – پیشگیری (PREVENTATION)
1- استفاده از بذور بوجاری شده
2- عدم استفاده از کودهای نپوسیده دامی
3-جلوگیری از به بذر نشستن علفهای هرز حواشی مزارع، باغات، پارکها، جویها، کانالهای آبیاری و غیره
4- کنترل آبهای ورودی به قطعات، بدین صورت که در طول مسیر آبیاری علف هرز وجود نداشته باشد.
5- ایجاد بادشکنهای مناسب جهت پیشگیری از انتشار علفهای هرزی که بذور آنها توسط باد جابجا می گردند.
6- کاربرد علفکشها در مراحل قبل از رشد (Pre-Emergence ) و در ابتدای رشد (Post-Emergence)
7- تمیز نمودن ماشین آلات و ادوات کشاورزی قبل از ورود به مزرعه و یا قطعه مورد نظر

ب – ریشه کنی (Eradication)
ریشه کنی یعنی از بین بردن کامل یک گیاه ، به عنوان مثال در جنگلهای سوزنی برگ آمریکا جهت مبارزه با دارواش توصیه گردیده که کلیه میزبانهای این انگل را از بین ببرند.
چنانچه در منطقه ای علف هرز جدیدی پیدا شد، اقدام ریشه کنی می تواند از گسترش آن جلوگیری نماید. هنگام ریشه کنی می بایست حتی المقدر از عوارض جنبی ناشی از دخالت در محیط جلوگیری گردد.

ج - مبارزه مکانیکی
منظور از مبارزه مکانیکی چیدن و وجین کردن علفهای هرز توسط کارگر و یا ماشین آلات کشاورزی می باشد.

د - مبارزه فیزیکی
از مبارزات فیزیکی میتوان سوزانیدن و یا یخ آب زمستانه را نام برد که موجب نابودی علفهای هرز می گردد.

ه - مبارزه زراعی
ضمن عملیات کاشت، داشت و... میتوان با علفهای هرز مبارزه نمود. اجرای شخم عمیق، بویژه در خصوص بذور علفهای هرز با قوه نامیه کم و با هدف خارج ساختن ریزوم جمع آوری آن به کمک دندانه. اجرای تناوب کاشت، مثلاً کشت گیاهان سایه دهنده جهت مبارزه

و - مبارزه بیولوژیک
منظور از مبارزه بیولوژیک یعنی استفاده از عوامل طبیعی دشمن، برای کنترل علفهای هرز، شایان ذکر است که استفاده از حشرات(Phytophage) حائز اهمیت است.

ز - مبارزه شیمیایی
برای از بین بردن علفهای هرز میتوان از علفکش های مختلف، تحت شرایط مناسب و با در نظر گرفتن کلیه نکات مهم استفاده نمود.
علفکش ها را اگر بطور صحیح، با غلظت مناسب، زمان به موقع و روش درست مورد استفاده قرار ندهیم، نه تنها نتیجه مطلوبی عاید نخواهد شد بلکه به گیاه اصلی تحت کشت نیز خسارات جبران ناپذیری را وارد خواهد نمود.

چگونگی تاثیر علفکشها
سموم علفکشها قادرند روی علفهای هرز به طرق مختلف تاثیر گذاشته و آنها را نابود سازند. سموم را براساس اینکه چگونه روی علفهای هرز تاثیر خواهند گذاشت به چند دسته تقسیم می کنیم که در ذیل به اختصار بیان می گردد:
1- علفکشهای تماسی
علفکشها ممکن است به صورت تماسی عمل کنند. یعنی با کاربرد آنها روی قسمتهای هوایی گیاه
موجب نابودی گیاه هرز گردند. قسمتهایی از گیاه که با سم در تماس نیستند نظیر: ریشه دائمی، ریزوم و پیاز ممکن است از بین نرفته و قدرت رویش خود را حفظ نمایند. استفاده از سموم تماسی بیشتر درخصوص علف های هرز یکساله توصیه می گردد.
2- علفکش های سیستمیک
پس از کاربرد علفکشهای سیستمیک، چه روی قسمتهای هوایی و چه از طریق برگها، ساقه های سبز و یا ریشه،جذب گیاه شده و به نقاط مختلف گیاه انتقال می یابد.
سموم سیستمیک اثر مخرب خود را روی نقاط حساس مریستم اعمال خواهد نمود. این ترکیبات قادر خواهند بود علفهای هرز دائمی را از بین برده و از تراکم آنها بکاهد.
2,4- طبق خاصیت سیستمیک در یونجه جذب میشود ولی به دلیل خصلت D.B به عنوان مثال ترکیب بیوفیزیولوژیک یونجه، زیانی برای آن نخواهد داشت ولی در علفهای هرز به ماده شیمیایی D - 2,4 تبدیل شده که مخرب و نابودکننده آنها خواهد بود.
3-علفکشهای خاک
این سموم از مشتقات اوره بوده که از طریق خاک استعمال میگردد. بعد از مصرف این علفکشها مولکولهای علفکش روی ذرات خاک ثابت شده و خاصیت علفکشی خود را (بسته به نوع سموم) تا مدتی حفظ خواهند نمود.
زمان و موارد مصرف علفکشها
علفکشها را میتوان روی اندامهای هوایی گیاه، نظیر برگ، ساقه و یا خاک مورد استفاده قرارداد. بعضی سموم را میتوان در سطح خاک پاشید و یا اینکه پس از آماده کردن زمین، با غلظت مشخص روی خاک پاشیده و باانجام یک شخم سطحی با خاک مخلوط نمود.
کاربرد سموم میتواند به صورت تزریق در خاک انجام پذیرد. که در هرحال بستگی به چگونگی مرحله رویش علف هرز و گیاه اصلی خواهد داشت. مراحل استعمال سموم به شرح ذیل میباشد.
الف - پیش کاشت ( pre - planting )
اینگونه سموم را میتوان قبل از کاشت گیاه اصلی در خاک مصرف نمود. سموم یاد شده قادر می باشند بذور درحال رویش را نابود سازند. جهت استفاده از این سموم می بایست دوره کارائی و دوام سم و نیز حساسیت بذورمورد کاشت را مد نظر داشته باشیم.
ب- پیش رویش (pre-emergence)
علفکشهای پیش رویش در فاصله کاشت تا جوانه زدن مورد مصرف قرار میگیرند. به عبارت دیگر قبل ازاینکه گیاه تحت کشت و یا علفهای هرز جوانه بزنند، میتوانند آنها را نابود سازند.
ج- پس رویش (Post -Emergence)
اینگونه علفکشها را میتوان پس از سبز شدن گیاه تحت کشت و علفهای هرز مصرف نمود. این دسته ازعلفکشها را میتوان به صورت انتخابی مصرف نمود. به گونهای که بدون آسیب رسانیدن به گیاه اصلی،علفهای هرز را نابود سازند.

اختلاط علفکش با آب آبیاری (هربیگیشن HERBIGATION )
مقدار آب لازم از طریق آبیاری، برای مخلوط کردن علفکش با خاک، بسته به عواملی می باشند که عبارتنداز: نوع خاک، علفکش و نوع گیاه. هرچه مقدار رسی یا مواد آلی، عمق توسعه ریشه علف هرز و قدرت جذب علفکش به کلوئیدهای خاک بیشتر بوده و حلالیت علفکش کمتر باشد، مقدار آب زیادتری برای آب شوئی علفکش به داخل خاک مورد نیاز است.
مقدار آب لازم برای نفوذ کافی علفکش در داخل خاک از 1 تا 3 سانتیمتر مکعب وبسته به عوامل اشاره شده فوق فرق می کند. برچسب بسیاری از علفکشهای مورد استفاده در خاک، امکان استفاده آنها را از طریق سیستم آبیاری مشخص می کند. معمولا" این روش که بوسیله آب آبیاری علفکشها را منتقل میکنند، سم آب (Herbigation) می نامند.

مزایای این تکنیک اختلاط، کاهش زمان مورد نیاز برای سمپاشی (فقط باید مقدار انتقال علفکش به داخل آب کنترل و اندازهگیری شود) و عدم بکارگیری سمپاش های موتوری یا ماشین آلات مخلوط کننده در قطعه مورد نظر است. (آب آبیاری هر دو کار را باهم انجام میدهد).
در روشهای مدیریتی که هدفش کاهش یا عدم انجام شخم است، بوسیله آبیاری از علفکشهایی که نیاز به مخلوط سازی دارند نیز می شود استفاده کرد. مقدار آب لازم برای انتقال علفکش تا حدی بسته به علفکش مورد استفاده و بافت خاک فرق می کند. با آبیاری بارانی بین 1 تا 3 سانتیمتر مکعب آب توصیه می شود. درسیستمهای آبیاری تحت فشار، مانند آبیاری بارانی، علفکش به داخل آب تزریق می شود، در این روش برای انتقال مقدار صحیح علفکش، نیاز به یک پمپ تزریق مناسب است.
اگر قبل از تزریق، علفکش بایستی رقیق شود، همزدن هنگام تزریق الزامی است. پمپ تزریق بایستی به سیستم آبیاری متصل شود تا در صورتیکه آب چاه قطع شد. علفکش در داخل سیستم حرکت نکند یا در صورت ازکار افتادن پمپ سوم، به داخل چاه منتقل نگردد.
فرمولاسیونهای تجاری چندین علفکش تیوکارباماتها، آلاکلر، آترازین و بعضی ترکیبات دیگر از
استعمال می شوند. بعضی از (Center Pivot) جمله علفکشهایی هستند که با آبیاری فوارهای
علفکش های تیوکاربامات را نیز همراه با متدهای ردیفی یا نشتی استفاده می کنند. در این حالت، علفکش توسط نیروی جاذبه وارد آب آبیاری می شود.
در ذیل به چگونگی اصول و روش کار به اختصار اشاره میگردد ولی باید این نکته را مد نظر داشت که هنر انتخاب علفکش، دوز مصرفی و دیگر نکات تخصصی از اهمیت خاصی برخوردار بوده و حتماً باید تحت نظارت پیگیر کارشناس مربوطه انجام پذیرد چرا که علفکشها همانند شمشیر دولبه ای هستند که اگر به گونه ای اصولی و تخصصی از آنها استفاده نشود، خسارات جبران ناپذیری بر جای خواهند گذاشت.

روش مبارزه با علفهای هرز از طریق اختلاط سم با آب آبیاری هربیگیشن(Herbigation) نامیده میشود که ازادغام دو کلمه علفکش(Herbicide) و آبیاری(Irrigation) حاصل آمده است.
این روش هرچند در اصل برای مصرف علفکشها ابداع شده است ولی در حال حاضر در مورد تعدادی ازحشره کشها و قارچکشهای موثر بر علیه آفات و بیماریهای خاکزی نیز اعمال می گردد.
در حال حاضر هربیگیشن در سراسر دنیا با موفقیت در محصولات مختلف بکار میرود. این روش در تمام انواع آبیاری اعم از غرقابی، نشتی، بارانی و قطرهای قابل اجراء است و بسته به نوع آبیاری میتواند به دوصورت زیر به انجام برسد:

الف - طریقه اجراء هربیگیشن در سیستمهای ثقلی که در آنها برای به حرکت در آمدن آب (Furrow) و نشتی (Flood) سیستمهای ثقلی شامل آبیاری غرقابی درروی سطح زمین تنها نیروی ثقل مورد بهرهبرداری قرار میگیرد. در این سیستمها سم در مدخل مزرعه یا قطعه مورد نظر به مقدار لازم با آبیاری مخلوط شده و به خاک داده می شود.
در سیستمهای ثقلی (غرقابی و نشتی) باید سطح خاک تا حد امکان صاف و کم شیب و شدت جریان آب ثابت بوده، ورود سم به داخل آب در تمام طول مدت آبیاری، به طور یکنواخت ادامه داشته باشد.
برای اجرای هربیگیشن، عملیات زیر را به ترتیب انجام میدهیم.
1 - مساحت مزرعه مورد نظر را بدقت اندازه گرفته و نتیجه را به هکتار تبدیل کنیم.
2 - زمان مورد لزوم، برای آبیاری مساحت مورد نظر را براساس تجربه قبلی و یا به روشهای متعارف تعیین کنیم.
3 - مخزن دستگاه مصرف سم را از سم موردنظر پر کرده و آنرا در اول زمین مورد نظر بر روی نهر آبیاری قراردهیم. توصیه می شود برای اختلاط بهتر سم با آب آبیاری در پایین دست دستگاه مصرف سم، مانعی مانند دو قطعه چوب یا آهن به صورت ضربدر و یا تخته سنگ نسبتا" بزرگی در داخل نهر قرار دهیم تا آب دچارتلاطم شده و کاملا" با آن مخلوط گردد.
4 - با در نظر گرفتن نوع خاک و علفهای هرز رایج در منطقه، دوز مصرف علفکش را تعیین و با استفاده ازفرمول زیر میزان ورود سم از دستگاه به داخل نهر آبیاری (دبی دستگاه) را محاسبه کنید:
دوز سهم (لیتر در هکتار)=دبی × 0,06 (ضریب ثابت)مساحت × زمان آبیاری
5 - شیر خروجی دستگاه را کمی باز و سم خارج شده را به مدت یک دقیقه در یک استوانه مدرج یا ظرف مناسب دیگری جمع آوری کنید و حجم آن را اندازه بگیرید. رقم حاصله را با عدد محاسبه شده در بند( 4)مقایسه و در صورت عدم تطابق دو عدد باهم با کمتر یا زیادتر باز کردن شیر خروجی، میزان خروج سم را دراندازه مورد نیاز تنظیم کنید.

ب - طریقه اجرای هربیگیشن در سیستمهای تحت فشار:
در سیستمهای تحت فشار شامل آبیاریهای بارانی(Sprinkler) لوله مشبک( Gated Pipe) و قطرهای (Drip) که در آنها نیروی لازم برای به حرکت درآمدن آب، توسط پمپ های آبیاری تامین میگردد. در این سیستمها، سم با بکارگیری وسایل خاص، بداخل سیستم آبیاری تزریق و یا مکیده شده در مزرعه پخش می شود.
در سیستمهای تحت فشار سم یا بصورت خالص توسط انژکتور مخصوص بداخل سیستم تزریق و یا بصورت رقیق شده توسط پمپ آبیاری به داخل دستگاه مکیده میشود. در هر دو حالت و صرف نظر ازطول مدت آبیاری، میزان ورود سم به داخل سیستم باید طوری باشد که تمام سم مورد نیاز بتواند سیستمهای ثابت آبیاری بارانی ثابت (Solid Set) لوله مشبک و قطرهای در یک ساعت اول آبیاری و در سیستمهای متحرک آبیاریبارانی دایرهای(Center Pivot) و بارانی مستقیم(Wheel Line) در چرخه اول آبیاری وارد سیستم شده و درسطح مزرعه پخش گردد.
در سیستمهای ثابت، پس از اتمام مصرف سم، آبیاری با آب خالص ادامه مییابد تا حجم موردنظر از آب به زمین داده شود.
در سیستمهای تحت فشار دبی پمپ انژکتور با استفاده از فرمول ذکر شده که در بند الف - 4 همین بخش آمده است محاسبه می گردد.
در کلیه سیستم های تحت فشار، در صورتی که منبع تغذیه سیستم، نهر یا حوضچه آب باشد میتوان به جای استفاده از پمپ انژکتور و تزریق سم به داخل سیستم، مصرف سم را در مجاورت محل قرار گرفتن خرطوم مکنده پمپ آبیاری قرار داد تا سم بلافاصله پس از خروج از دستگاه، به داخل سیستم آبیاری مکیده شود.
در سیستم هایی که از آب چاه و یا هر نوع لوله کشی برای آبیاری استفاده می شود، سم باید توسط پمپ انژکتورکه قادر به تولید فشاری در حدود یک اتمسفر بیشتر از فشار پمپ آبیاری باشد، به داخل سیستم تزریق گردد.محل تزریق سم به داخل سیستم میتواند قبل از پمپ آبیاری و یا بعد از آن باشد که حالت اول به دلیل اختلاط کاملتر سم با آب، بیشتر مورد توصیه است. برای جلوگیری از آلوده شدن اتفاقی منبع آب باید در محلی قبل ازمحل تزریق سم به داخل سیستم، یک شیر یک طرفه نصب شود تا در صورت ازکار افتادن ، سم وارد چاه و یا سیستم لوله کشی نشود. هر دو پمپ آبیاری و انژکتور باید توسط مدار و یا دستگاه واحدی کنترل شوند تا چنانچه یکی از آنها به هردلیلی از کار بازماند، دیگری نیز بطور خودکار متوقف گردد.

مزایای هربیگیشن
در مقایسه با روشهای معمولی کاربرد علفکشها هربیگیشن دارای مزایای متعدد به شرح زیر میباشد:
1 - پخش سم در زمین با روش هربیگیشن از سایر روشهای سمپاشی یکنواختتر است. هربیگیشن به قدری دقیق عمل میکند که در بعضی از کشورها، تعدادی از علفکشها، فقط به این روش اجازه مصرف دارند.
2 - در هربیگیشن برای مصرف سم، به سمپاشی و برای اختلاط آن با خاک، به وسایل خاص و دیگر ماشین آلات کشاورزی نیازی نیست.
3- در هربیگیشن، نیاز به کارگر و هزینه های کارگری بسیار کمتر از سایر روشهای سمپاشی است.
4-در هربیگیشن، خطر حرکت ذرات سم با باد(Drift) و آلودگی زمینهای اطراف بسیار کمتر از سایر روشهای سمپاشی است.
5 - در شرایط نامساعد جوی مانند، باد، باران، گرماو سرما تاثیری به کارآیی هربیگیشن ندارند و قادر به جلوگیری از اجرای آن نیستند. در صورتی که سمپاشهای متعارف، اثر عوامل محیطی بسیار شدید است و مخصوصاً باد شدید و بارندگی می توانند از انجام سمپاشی جلوگیری کنند.
 

Hector

SpeciaL
عضو کادر مدیریت
8/27/20
436
ازمک




خصوصیات گیاهشناسی:




"ازمک" گیاهی چندساله و ریزوم دار از خانواده چلیپائیان (Brassicaceae) است. ساقه آن به طول 20 تا60 سانتیمتر می رسد و در بالا بسیار منشعب است.

برگ های پایینی آن تخم مرغی و قاشقی شکل و دندانه دارند. برگ های روی ساقه بیضی کشیده تا سرنیزه ای هستند. برگ های بهاره آن لطیف تر بوده و طعم تره تیزک یا شاهی دارد و به عنوان سبزی صحرایی جمع آوری و در تغذیه انسان به کار می رود. این گیاه در اکثر مزارع و کنار نهرها می روید.

گل آذین اَزمک، خوشه ای متراکم و انتهایی است. طول گلبرگ ها 2.5 تا 4 میلیمتر و رنگ آنها سفید است. دم میوه 5 تا 15 میلیمتر طول دارد و هر میوه محتوی 2 و به ندرت یک دانه است. این گیاه ریشه های قوی و طویل داشته، سرعت نمو آن زیاد است و هر سال ساقه ای قوی تولید می کند. تولید دانه نیز در این گیاه زیاد بوده گاهی به دو بار در سال می رسد.

یک سطح بذر پهن و سطح دیگرش گرد است. بذرها دارای چهار زائده طویل بوده که زوائد کوچکتر مابین آنها قرار دارند.



شرایط محیط رشد:




این گیاه ویژهٔ مناطق گرم و نواحى آفتابگیر است و خاک هایی با بافت سنگین و حاصلخیز را ترجیح مى دهد. ازمک از علف هاى هرز مزارع غلات، یونجه، چغندرقند، سبزیجات، زعفران و باغ ها بوده و علاوه بر این، آن را مى توان به مقدار قابل توجهى در حاشیهٔ جاده ها و زمین هاى بایر مشاهده کرد.



کاربردها:




می توان برگ های تندمزه ازمک را به عنوان چاشنی مورد استفاده قرار داد.

توانایی گیاه ازمک در جذب فلز روی: فلزات سنگین گروهی از عناصر می باشند كه از نظر كاربرد صنعتی، شیمیایی و بیولوژیكی دارای اهمیت زیادی بوده و در غلظت های زیاد قادر هستند محیط زیست و به ویژه خاك را آلوده كنند. آلودگی حاصل از فلزات بر ریز جانداران خاك و در نتیجه بر فرآیندهای زیستی اثر زیادی بر جای می گذارد، همچنین بعضی از این فلزات ساختمان خاك را از بین می برند. لذا این مشكلات ایجاد شده توسط فلزات سنگین لزوم نیاز به گیاه پالایی را ایجاب می كند. در تحقیقی، جذب غلظت های مختلف سولفات روی توسط گیاه ازمك بررسی شد. غلظت های 0 ، 100 ، 250 ،500 و 1000 سولفات روی بر گیاهچه های 15 روزه گیاه ازمك بررسی و جذب این تركیب، اندازه گیری شد. نتایج بدست آمده نشان داد كه گیاه ازمك یك جاذب خوب برای فلز روی است و در همه غلظت ها جذب بطور معنی داری توسط این گیاه نسبت به نمونه كنترل افزایش یافته است. با توجه به مشكلات دفع ضایعات روی در كشور ما این گیاه میتواند خیلی از مشكلات مربوط به سمیتهای ایجاد شده توسط این فلز در محیط زیست و خاك را از بین ببرد.



تکثیر:




تکثیر این گیاه از طریق کشت بذرها و نیز تقسیم بوته در بهار صورت می گیرد. این گیاهان نیاز رشدی زیادی ندارند و به راحتی تکثیر شده و رشد می کنند و می توانند به مدت کوتاهی به عنوان علف هرز در مزارع گسترش یابند.



: منابع



تصاویر گیاه ازمک:
 

Hector

SpeciaL
عضو کادر مدیریت
8/27/20
436
اویارسلام




خصوصیات گیاهشناسی:




"اویارسلام" یا "آبیارسلام" (Cyperus spp) گیاهی است یکساله از خانواده جگنیان که بیشتر در کشتزارهای آبی به ویژه در شالیزارها یافت می شود. ارتفاع گیاه به ۷۰ سانتیمتر می رسد. ساقه اویارسلام مقطع سه گوش دارد و ضخامت آن نزدیک به ۴ میلیمتر است. میوه اویارسلام گندمه، بیضی شکل و به رنگ قهوه ای است. اویارسلام به جنس اویارسلام ارغوانی Cyperus rotundus و اویارسلام زرد Cyperus esculanthuss تقسیم بندی می شود. اویارسلام از خانواده cyperaceaee هستند.

اویارسلام ارغوانی: ریشه این گونه تولید اندام هوایی و ریزوم می کند. گل آذین خوشه ای، دمگل باریک و طویل و غیر یکسان، بذر سه گوش و به رنگ قهوه ای تا سیاه است.

اویارسلام زرد: ریزوم در نوک ریشه ظاهر می شود. گل زرد یا زرد مایل به قهوه ای، دانه قهوه ای مایل به زرد می باشد.

مبارزه با این علف هرز بسیار مشکل است. استفاده از سموم سیستماتیک مثل گلیفوزیت که در هنگام گل دادن گیاه استفاده می گردد مفید است البته یک سم غیر انتخابی است و در موقع استفاده به این نکته باید توجه داشت. این علف هرز در مزارع برنج گسترش زیادی دارد و در این مزارع با علفکش بازاگران تا حدودی قابل کنترل است. این علف هرز با توجه به خصوصیات خاص یک خطر بزرگ برای مزارع استان های شمالی، اصفهان، شیراز، لرستان و سایر مناطق کشور که به کشت برنج و سایر محصولاتی که به آب زیاد نیاز دارد می پردازند است.



خواص درمانی و کاربردهای صنعتی:




این گیاه بومی آفریقا، اروپای مرکزی و جنوبی و دارای خواص متعددی است. از خواص دارویی آن عبارتند از: ضماد تهیه شده از آن، خارش و ناراحتی های پوستی مانند اگزما و گال را درمان می کند. مصرف آن بینایی را تقویت و ناراحتی های چشمی را برطرف می کند. مصرف پودر اویارسلام، سیستم گوارشی را بهبود می بخشد و انگل روده را دفع می کند. ماساژ دادن پوست با پودر آن از تراکم چربی های موضعی در افراد چاق می کاهد. ناراحتی های قاعدگی را برطرف و دمای طبیعی بدن را تنظیم می کند. برای درمان بیماری صرع مفید است. زخم ها را بهبود می بخشد و بدن را تقویت می کند. حالت تهوع، اسهال، قولنج، سوء هاضمه و طعم بد دهان را برطرف می کند. بهترین گیاه برای درمان تب به حساب می آید. ریشه آن برای تقویت ذهن به کار برده می شود. سرفه و آسم را برطرف می کند. خاصیت ضد باکتریایی و مسکن دارد. این گیاه به عملکرد طحال، کبد و لوزالمعده کمک می کند. تشنگی را رفع می کند.



تکثیر:




تکثیر این گیاه از طریق ریزوم ها یا کشت بذرهای آن صورت می گیرد.



: منابع



تصاویر گیاه اویارسلام:
 

Hector

SpeciaL
عضو کادر مدیریت
8/27/20
436
پنیرک




خصوصیات گیاهشناسی:




پنیرک گیاهی یکساله، دوساله و یا به ندرت چندساله است. منشأ این گیاه آسیای میانه گزارش شده و تقریباً در تمام نقاط جهان می روید.

ریشه پنیرک کم و بیش منشعب، مخروطی شکل، مستقیم و ضخامت آن 5/1 تا 5/2 سانتیمتر است. ارتفاع این گیاه متفاوت است و به شرایط اقلیمی محل رویش بستگی دارد و بین 50 تا 100 سانتیمتر می باشد. قسمت پایین ساقه (پای ساقه) کم و بیش چوبی است.

برگ ها بر روی ساقه به طور متناوب قرار دارند. دمبرگ و پهنک این گیاه کرکدار است. گل ها صورتی رنگ است که از زاویه بین برگ ها و ساقه ظاهر می شوند. کاسبرگ ها رگه دار و بنفش رنگ هستند. میوه پنیرک مسطح و ده قسمتی است. بذر پنیرک لوبیایی شکل و قهوه ای رنگ است.

در اواخر بهار (خرداد) اولین گل ها پدیدار می شوند و گلدهی تا اواخر تابستان (شهریور) ادامه می یابد.



شرایط محیط رشد:




نیاز این گیاه به نور کمتر از پنیرک موریتانی است. این گیاه در طول رویش به آب فراوان نیاز دارد. خاک هایی که این گیاه در آن کشت می شود باید ضخامت زیادی داشته باشد.

از آن جا که این گیاه به اکثر علف کش ها حساس است باید آن را با گیاهانی به تناوب کشت که کرد که مانع گسترش علف های هرز شوند، از این رو گیاهان وجینی گیاهان مناسبی برای تناوب کاشت با پنیرک هستند.

پنیرک در طول رویش به مقادیر متوسطی ازت، اکسید پتاس و اکسید فسفر نیاز دارد.

آماده سازی خاک، تاریخ و فواصل کاشت، روش کاشت، مراقبت و نگهداری این گیاه شبیه پنیرک موریتانی است.



خواص درمانی و کاربردهای صنعتی:




گل ها و برگ های این گیاه حاوی «مواد موسیلاژی»، «تانن»، «مواد تلخ» و«گلیکوزیدمالوین» و مواد رنگی «آنتوسیانین» است.

پنیرک از گیاهان دارویی ارزشمندی است که از گل ها و برگ های آن در بسیاری از فارمارکوپه های معتبر به عنوان دارو یاد شده و خواص درمانی آن مورد بررسی قرار گرفته ¬است. از مواد مؤثره این گیاه برای معالجه سرفه و همچنین به عنوان خلط آور استفاده می شود. از این مواد همچنین برای درمان زخم های معده و ناراحتی های گوارشی استفاده می شود.

این گیاه در سطوح مختلفی در بعضی از کشورها کشت می شود.



تکثیر:




تکثیر این گیاه از طریق کشت بذرهای آن صورت می گیرد.



برداشت محصول:




در روزهای آفتابی و خشک اوایل تابستان، به تدریج به برداشت گل های پنیرک به همراه کاسبرگ ها اقدام می شود. گل ها را پس از برداشت باید به سبد منتقل کرد و از ایجاد هرگونه فشار به آن ها خودداری نمود.

برگ های بدون دمبرگ به تدریج توسط کارگر برداشت می شوند. بهترین زمان برای برداشت برگ ها هنگامی است که گیاهان به گل می روند. در این مرحله برگ ها بیشترین مقدار مواد مؤثره را دارا می باشند.

گل ها را پس از برداشت باید به ضخامت دو تا سه بند انگشت بر روی هم قرار داد تا خشک شوند. از قرار دادن گل های پنیرک در آفتاب باید خودداری کرد. زیرا آفتاب تأثیر نامطلوبی بر مواد مؤثره آن دارد.

نسبت گل و برگ تازه به خشک به ترتیب شش به یک و پنج به یک می باشد.



: منابع

Common Mallow, Malva sylvestris - Flowers - NatureGate
Malva sylvestris Mallow, High mallow, French Hollyhock, Common Mallow, Tree Mallow, Tall Mallow PFAF Plant Database
Malva sylvestris - Wikipedia
امیدبیگی، ر. 1387. تولید و فرآوری گیاهان دارویی. انتشارات آستان قدس رضوی، جلد سوم، چاپ پنجم، 397 صفحه.


تصاویر گیاه پنیرک:
 

Hector

SpeciaL
عضو کادر مدیریت
8/27/20
436
پیرگیاه




خصوصیات گیاهشناسی:




"پیرگیاه" یا "زلف پیر" گياهى علفی، يکساله، دوساله و يا به ندرت چندساله، ايستا و به ارتفاع ده تا شصت سانتیمتر است. ساقهٔ آن منشعب و يا منفرد، گوشتی، شياردار و کم و بيش کرکدار است. برگ ها به رنگ سبز روشن با رگبرگ هایی به طور جزیی متمايل به قرمز، متناوب، خطى و سينوسی، لوبدار و يا شانه اى شکافته، به طول ۵/۲ تا ۱۰ سانتیمتر و عرض ۳/۱ تا ۸/۳ سانتیمتر و با حاشيه اى که داراى دندانه هاى نوک تيز است و ممکن است همانند ساقه کرکدار و يا بدون کرک باشند. برگ ها در بخش هاى فوقانى گياه فاقد دمبرگ و در بخش هاى پایينى داراى دمبرگى کوتاه و کلفت هستند.

گل آذين کلاپرک، استوانه ای، به طول شش تا نه ميلیمتر و به تعداد زياد که کم و بيش به صورت دسته اى در کنار يکديگر قرار گرفته اند. هر گل آذين شامل پانزده تا بيست گل لوله اى زردرنگ با ظاهرى زبانه اى است. کاسه گل متمايل به سياه است.

هر گياه حدود هزار بذر توليد مى کند که بذرها به رنگ قهوه ای، باريک، مستطيلى شکل، به طول سه و قطر نيم ميلیمتر بوده و داراى شيارهاى طولى هستند. انتهای هر بذر به يک دسته پاپوس به طول پنج تا شش ميلیمتر متصل است.

بذرها در صورت قرار گرفتن در عمق يک و نيم تا دو سانتیمترى خاک جوانه زنى مناسبى خواهند داشت. موسم گلدهى اين گياه فروردین ماه است.



شرایط محیط رشد:




اين گیاه به عنوان علف هرز شناخته می شود که به ميزان قابل توجهى در سبزيجات، زمين هاى زراعی، قطعات آيش و تاکستان ها يافت شده و زمين هایی با بافت شنى لومى يا شنى با مواد غذایی فراوان را ترجيح مى دهد.



تکثیر:




تکثیر این گیاه به وسیله کاشت بذر در بهار بطور خزانه انجام می شود و پس از ظاهر شدن سه یا چهار برگ نشاء ها را می توان جابجا نمود. ولی تکثیر بوسیله قلمه آسانتر است و رشد آن سریعتر خواهد بود و برای این منظور در تمام فصول سال و یا در پائیز می توان از ساقه هایی به طول ۱۰تا ۱۲ سانتیمتر تهیه نمود و تا نصف طول قلمه ها را در ماسه نرم و شسته در گلخانه مقابل نور غیر مستقیم آفتاب قرار داد. قلمه ها پس از ۸ تا ۱۰ هفته دارای ریشه می شوند.



: منابع



تصاویر گیاه پیرگیاه:
 

Hector

SpeciaL
عضو کادر مدیریت
8/27/20
436
تاجریزی دارویی




خصوصیات گیاهشناسی:




تاجریزی دارویی در موطن خود گیاهی چند ساله و درختچه ای است و ساقه های آن چوبی می باشد. در مناطق سردسیر، گیاهی علفی و یک ساله می باشد.

منشأ تاجریزی دارویی استرالیا و نیوزلند گزارش شده است و در عرض جنوبی 35 تا 46 درجه جغرافیایی، گسترش دارد. این گیاه، اغلب در حاشیه جنگل ها و سواحل سنگی دریاها می روید. ریشه آن مخروطی است و دارای انشعاب های متعددی است و در شرایط نامناسب انشعاب های (ریشه های فرعی) فراوانی تولید می کند.

ارتفاع ساقه متفاوت بوده و به اوضاع اقلیمی محل رویش گیاه بستگی دارد و بین 100 تا 150 سانتیمتر است. ممکن است ارتفاع بعضی از اکوتیپ ها به 200 تا 250 سانتیمتر هم برسد. ساقه مستقیم، استوانه ای شکل و کم و بیش چوبی است. ساقه های جوان حاوی مقدار زیادی آب هستند و مقدار آن به 65 درصد می رسد. برگ ها نیزه ای شکل، متناوب، به طول 35 تا 40 سانتیمتر و به پهنای 20 تا 30 سانتیمتر است. در طول برگ، بازوها و انشعاب های ظریفی دیده می شود. گل ها به طول 20 تا 25 و به قطر 3 تا 5 سانتیمترند. گل ها به رنگ بنفش تیره به صورت مجتمع در یک خوشه متراکم وجود دارند (در هر خوشه، 1 تا 18 گل دیده می شود).

میوه از نوع سته است و از اوایل تشکیل به رنگ سبز، سپس به رنگ لیمویی و وقتی کاملا برسد، نارنجی رنگ دیده می شود. میوه ها حاوی تعداد زیادی بذر می باشند. سطح میوه صاف، براق و کم و بیش بیضی شکل است.

بذرها به شکل عدس و به رنگ قهوه ای تیره یا قهوه ای روشن است که پوشش آن اسکلروییدی و سخت می باشد. وزن هزار دانه، 2/1 تا 9/1 گرم است.

پیکر رویشی تاجریزی دارویی، به واسطه داشتن «پزودو آلکالوییدهای ترپنویید» (گلیکو آلکالویید) در صنایع داروسازی اهمیت فراوانی دارد. از مهمترین مواد موثره این گیاه می توان از «سولاسونین» و «سولامارگین» نام برد.

هر دو ماده یاد شده تحت عنوان «سولاسودین» نامیده می شوند که از استروییدهای بسیار ارزشمند هستند. مقدار «سولاسودین» در برگ ها 1 تا 7/1 درصد، در ساقه 5/0 تا 1/0 درصد، در میوه کاملاً رسیده 5/2 تا 5/3 درصد است. مقدار مواد موثره در گیاهان جوان، بیش از گیاهان مسن است.

پیکر رویشی گیاه باید از فاصله 35 تا 45 سانتیمتری از سطح زمین، برداشت شوند.

در این حالت، مقدار متوسط «سولاسودین» در پیکر رویشی، 8/0 تا 2/1 درصد است.

دوره رویشی گیاه به توجه به شرایط اقلیمی محل رویش (اعم از عوامل ادافیک یا کلماتیک) متفاوت بوده و معمولاً بین 220 تا 250 روز است. بذرها تا 5 الی 6 سال از کیفیت رویشی مناسبی برخوردارند و 14 تا 21 روز پس از کاشت شروع به سبز شدن می کنند. رشد اولیه گیاه بسیار کند است و معمولاً پس از 65 تا 80 روز می توان نشاءها را به زمین اصلی منتقل نمود. 30 تا 35 روز پس از انتقال نشاءها به زمین اصلی، رشد گیاه سریع می شود. گل ها به تدریج ظاهر می شوند و از اواخر بهار (خرداد) تا قبل از بروز سرما، همچنان روی گیاه مشاهده می شوند.

از شروع گلدهی تا رسیدن میوه ها، 84 تا 105 روز به طول می انجامد.



شرایط محیط رشد:




دوره رویش تاجریزی دارویی را می توان به دو مرحله تقسیم کرد. در مرحله اول، نیاز نوری گیاه بسیار بالاست و به مقادیر مناسبی آب نیاز دارد. در مرحله دوم، خشکی و گرما را ترجیح می دهد. در صورتی که گیاه در طول رویش با سرما مواجه نشود، نه تنها میوه های بیشتری تولید می کند، بلکه ماده موثره پیکر رویشی نیز افزایش خواهد یافت.

تحقیقات نشان می دهد که تناوب نوری، با مقدار محصول رابطه مستقیم دارد. چنانچه گیاه در مناطق آفتابی کشت شود، عملکرد به شدت افزایش می یابد. نیاز نوری گیاه در شرایط اقلیمی مختلف متفاوت است. گیاهان در طول رویش به طور متوسط به 1000 تا 1500 ساعت روشنایی نیاز دارد.

درجه حرارت مطلوب برای رویش بذر، 15 تا 20 درجه سانتیگراد است، ولی بذرها در درجه حرارت های 20 تا 25 درجه سانتیگراد، رشد سریعتر و مطلوب تری دارند. دمای 10 درجه سانتیگراد برای گیاه مطلوب نیست، زیرا نه تنها در رشد گیاه اختلال ایجاد می کند، بلکه سبب کاهش عملکرد (به مقدار 40 تا 50 درصد) نیز می شود. تاجریزی دارویی قادر به تحمل سرمای طولانی و شدید نیست و بر اثر سرمازدگی، به سرعت خشک خواهد شد.

البته، گیاهان جوان برای مدت محدودی می توانند دمای 3 تا 4 درجه سانتیگراد را بدون هیچگونه آسیبی تحمل کنند.

مقدار بارندگی سالانه مورد نیاز در طول رویش تاجریزی دارویی،600 تا 700 میلیمتر است. گیاهان مسن که ریشه ای نسبتاً قوی دارند، به سهولت قادر به جذب رطوبت از محیط اطراف و نگهداری آن در پیکر رویشی خود می باشند. از این رو، این گیاه تا مدتی می تواند خشکی را تحمل کند. خشکی های طولانی، باعث ریزش میوه ها شده و رشد گیاه نیز متوقف می کند. در چنین شرایطی، گیاه پس از مدتی خشک می شود. برای کشت تاجریزی دارویی، باید از خاک های سبک یا از خاک های با بافت متوسط استفاده کرد.

گیاهان در طول رویش به آب نسبتاً زیاد و مواد غذایی کافی نیاز دارد.

تاجریزی دارویی را باید با گیاهانی که باعث افزایش مود غذایی خاک شوند، به تناوب کشت نمود. تناوب کشت با غلات، سبب افزایش عملکرد می شود. از آن جا که بیماری های گیاهان تیره بادمجان با یکدیگر مشترکند، تناوب کشت با گیاهان این تیره مناسب نیست.

در صورت وجود و گسترش بیماری های ریشه ای، نباید با گیاهانی مانند آفتابگردان، ذرت، شبدر و یونجه که بیماری های ریشه ای مشابه دارد، در تناوب قرار گیرد.

تاجریزی دارویی، پس از برداشت، مقدار زیادی از ریشه اش را در زمین باقی می گذرد. از اینرو، پس از برداشت و قبل از کاشت گیاهان دیگر، باید این ریشه ها جمع آوری شوند.

دو سال پس از برداشت تاجریزی دارویی، مجدداً می توان آن را در همان زمین کشت نمود.

تاجریزی دارویی برای تسریع در رشد و افزایش عملکرد، به مقادیر مناسبی ازت نیاز دارد. خاکی که تاجریزی دارویی در آن کشت می شود، نباید مواد آلی فراوان داشته باشد. از اینرو، کودهای حیوانی برای آن مناسب نیست و عناصر و مواد غذایی مورد نیاز گیاه را باید به صورت کودهای شیمایی در اختیار گیاهان قرار داد.

اضافه کردن 100 تا 150 کیلوگرم در هکتار ازت، 70 تا 100 کیلوگرم اکسید فسفر و 70 تا 100 کیلوگرم در هکتار اکسیدپتاس به خاک، مفید خواهد بود و در عملکرد پیکر رویشی گیاه و افزایش کمیت و کیفیت مواد موثره آن نقش عمده ای دارد. ازت را اوایل بهار و پس از تسطیح زمین، به خاک می افزایند؛ در حالیکه اکسیدفسفر و اکسیدپتاس را در فصل پاییز هنگام آماده ساختن زمین به خاک اضافه می کنند.

پس از اولین برداشت همراه، آبیاری، باید 40 تا 50 کیلوگرم در هکتار ازت به خاک اضافه نمود.



خواص درمانی و کاربردهای صنعتی:




بیش از چند دهه، از تولید تاجریزی دارویی نمی گذرد. در اکثرفارماکوپه ها از تاجریزی دارویی به عنوان یک گیاه دارویی مهم یاد شده است. پیکر رویشی این گیاه دارای مواد موثره ارزشمندی (از ترکیبات استروییدی) است که از آنها در صنایع داروسازی، استفاده های مختلفی می شود، به طوری که این مواد در ساخت بعضی هورمون های جنسی و هورمون آدرنالین استفاده می گردد. مواد موثره تاجریزی دارویی، در ساخت مواد دارویی ضد تومور، ضد تورم و نیز تهیه و ساخت داروهای ضد بارداری مورد استفاده قرار می گیرد. از مواد فعال این گیاه نیز داروهایی برای مداوای بیماری های مربوط به قلب، گردش خون و بیماری هایی مربوط به سیستم عصبی استفاده می شود. این مواد اثر ضد باکتریایی دارند و باعث کاهش فشارخون نیز می شوند.

در اکثر نقاط جهان، از جمله در کشورهای روسیه، رومانی، لهستان، مصر، هند، مکزیک، کوبا، مجارستان و ... زمین های زراعی وسیعی زیر کشت تاجریزی دارویی قرار می گیرد.



تکثیر:




کاشت و تکثیر تاجریزی دارویی به وسیله بذر و به دو روش مستقیم و غیرمستقیم صورت می گیرد. برای افزایش قوه نامیه بذرها، باید آنها را یک تا دو روز در درجه حرارت محیط در آب خیساند.

کشت مستقیم: در بعضی کشورها، برای تکثیر این گیاه، از روش کشت مستقیم بذر در زمین اصلی استفاده می شود. در کشت مستقیم، رویش بذرها همواره با تأخیر همراه است و آتها اواسط اردیبهشت ماه سبز می شوند. رشد اولیه گیاهان نیز کند و آهسته است و علف های هرز به سرعت رشد می کنند و تمام سطح مزرعه را می پوشانند. چون مبارزه با این علف ها هزینه ی زیادی را در بر دارد، از روش مستقیم کشت کمتر استفاده می شود.

کشت غیرمستقیم: اگرچه تکثیر تاجریزی دارویی به روش غیرمستقیم هزینه ی زیادی را در بر دارد، ولی از اطمینان بیشتری برخوردار است. بذرها را در زمان مناسب در خزانه زیر پلاستیک که فضای آن توسط گرم کن های مخصوصی گرم می¬شود، کشت می کنند.

برای هر هکتار زمین به 40 تا 50 هزار نشاء نیاز است. این مقدار نشاء، از 80 تا 100 متر مربع فضای زیر پلاستیک به دست می آید.

در صورتی که کارگر به تعداد کافی باشد، بهتر است بذرها ابتدا داخل جعبه کشت شوند و پس از 2 تا 3 برگی شدن، به زمین گلخانه منتقل گردند (با فاصله) تا ریشه قوی و مناسبی تشکیل شود. پس از 50 روز (اواخر فروردین یا حداکثر اوایل اردیبهشت) که ارتفاع نشاءها به 10 تا 15 سانتیمتر رسید و ساقه ها کم و بیش بنفش رنگ شدند، باید آنها را به زمین اصلی منتقل نمود. هر گیاه در زمین اصلی، به فضایی به اندازه 25/0 تا 3/0 مترمربع نیاز دارد که با رعایت فواصل ذکر شده، مساحت مذکور برای هر گیاه حاصل می شود.

در کشت مستقیم، اوایل فروردین برای کاشت زمان مناسبی است. در این صورت، فاصله ردیف ها از یکدیگر 70 سانتیمتر و فاصله دو بوته در طول ردیف 40 سانتیمتر خواهد بود.

در کشت غیرمستقیم، اوایل اسفند بذرها را در ردیف هایی به فاصله 10 تا 15 سانتیمتر در خزانه های زیر پلاستیک کشت می کنند. در این صورت، عمق 5/0 تا 1 پلاستیک و به 2/0 تا 5/0 کیلوگرم بذر با کیفیت مطلوب، نیاز است.

اواخر فروردین (حداکثر تا اوایل اردیبهشت)، نشاءها را به زمین اصلی منتقل می کنند. فاصله ردیف ها در زمین اصلی 70 سانتیمتر و فاصله دو بوته در طول ردیف، 40 سانتیمتر مناسب است. در برخی از کشورهای، نشاءها را به صورت دو قلو (40-30×50+90 سانتیمتر) در زمین اصلی کشت می کنند.

همانطور که ذکر شد، رشد اولیه تاجریزی دارویی بسیار کند و آهسته است و علف های هرز در این مرحله گسترش چشم گیری خواهند داشت. از اینرو، مبارزه با علف های هرز در طول رویش گیاهان، ضرورت دارد.

قبل از کاشت گیاه استفاده از علفکش ترفلان یا اولیترف به مقدار 5 تا 5/5 لیتر در هکتار، نتایج مطلوبی را در از بین بردن علف های هرز دارد. البته، می توان از علفکش سنسور¬ به مقدار 5/0 تا 4/0 کیلوگرم در هکتار قبل از کاشت گیاه استفاده نمود.

پس انتقال نشاء به زمین اصلی، بلافاصله باید زمین را آبیاری کرد. مقدار آبیاری، به نوع خاک و شرایط اقلیمی منطقه بستگی دارد، ولی بهتر است گیاهان به مقدار 50 تا 60 میلیمتر آبیاری شوند. گیاهان پس از اولین برداشت نیز باید آبیاری شوند (می توان آبیاری همراه با افزودن ازت مورد نیاز که در بخش مواد و عناصر غذایی ذکر شد، انجام داد).

ممکن است گیاهان در طول رویش مورد حمله آفات و عوامل بیماری زا قرار گیرند. لذا، مراقبت از تاجریزی دارویی بر ضد عوامل مذکور، ضروری است. از آفات مهم این گیاه می توان از سوسک سیب زمینی (سوسک کلرادو) نام برد. سوسک سیب زمینی، از خانواده سوسک های آتشین است و لاروها و بالغ های این آفت از برگ این گیاه تغذیه می کنند. برای از بین بردن سوسک سیب زمینی، می توان از محلول 2/0 درصد دیمکرون یا محلول 1/0 درصد اولتراسید استفاده نمود. قبل از اولین برداشت، معمولاً دو بار و پس از برداشت محصول یک بار می توان از محلول های نام برده به صورت محلول پاشی استفاده کرد. از بیماری های مهم تاجریزی دارویی، بوته میری یا پوسیدگی ریشه است که عامل آن قارچ فیتوفترا اینفستنس می باشد. برای مبارزه با این قارچ بیماری زا، می توان از محلول 5/0 درصد اورتوسید در نیمه دوم دوره رویشی گیاه، به صورت محلول پاشی استفاده کرد.



: منابع

Solanum laciniatum Kangaroo Apple, New Zealand nightshade PFAF Plant Database
https://de.wikipedia.org/wiki/Solanum_laciniatum
امیدبیگی، ر. 1387. تولید و فرآوری گیاهان دارویی. انتشارات آستان قدس رضوی، جلد دوم.


تصاویر گیاه تاجریزی دارویی:
 

Hector

SpeciaL
عضو کادر مدیریت
8/27/20
436
ترشک مواج




خصوصیات گیاهشناسی:




"ترشک مواج" گياهى است چندساله، ايستا و به ارتفاع ۳۰ تا ۱۲۵ سانتیمتر که توسط بذر تکثير مى يابد. ساقه هاى آن ساده يا منشعب و غالباً کمرنگ هستند. برگ هاى قاعده اى سرنيزه ای، باريک، به طول حدود ۳۰ سانتیمتر، در قسمت وسط عريض تر و حاشيهٔ آنها موج دار و يا چين دار است. برگ هاى مستقر در طول ساقه کوچکتر، کشيده و نوک دار بوده و برگ هاى انتهایی کوچک و سرنيزه اى شکل تا مستطيلى هستند.

گل آذين خوشه، غير متراکم و سُست که شامل گل هایی به رنگ زرد متمايل به قرمز و يا سبز متمايل به قرمز است.

ميوه ها سه گوش و به رنگ قهوه اى متمايل به قرمز، بذرها به رنگ قهوه اى شاه بلوطی، تخم مرغى شکل و نوک دار که به طول ۷/۱ تا ۳ و قطر ۱ تا ۷ ميلیمتر هستند. بذرهاى اين گياه نيز در برش عرضى سه گوش به نظر مى رسند. هر گياه قادر است حدود ۳ تا ۴۰۰۰ بذر توليد کند و اين بذرها مى توانند براى مدتى طولانى در خاک زنده بمانند و در صورت فراهم آمدن شرايط مناسب جوانه زنى کنند. بدين صورت طول دورهٔ جوانه زنى بذرها وسيع و گسترده خواهد بود.

موسم گلدهى اين گياه خرداد تا مهرماه است.

در گیاهچه ها، لپه ها بسيار ظريف و ضعيف بوده و اولين برگ هاى حقيقى تخم مرغى يا تخم مرغى متمايل به گرد، با حاشيه اى صاف و رأس داراى انحناء می باشد و دمبرگى کم و بيش بلند دارد. پهنک اين برگ ها به طور مشخص و به تدريج به طرف دمبرگ باريک مى شود.




شرایط محیط رشد:




ترشک مواج به عنوان علف هرز مزارع شناخته شده است. اين علف هرز نواحى مرطوب را ترجيح داده و بيشتر در زمين هاى زراعی، علفزارها، مراتع و حاشيهٔ جاده ها به وفور يافت مى شود. غلات از مهمترين مزارعى هستند که توسط اين علف هرز آلوده مى شوند. اين گياه خاک هاى حاصلخيز و سنگين با بافت لومى رسى را ترجيح مى دهد.

اين گياه آب و هوای سرد را بيشتر می پسندد، لذا اگر در مناطق گرم و مرطوب كشت شود احتمال ابتلا به بيماری سفيدک پودری زياد خواهد شد. از لحاظ نياز آبی به آبياری بسيار كمی احتياج دارد.




ارزش غذایی:




هر صد گرم از برگ های تازه این گیاه حاوی 21 کالری انرژی، 92.6 درصد آب، 1.5 گرم پروتئین، 0.3 گرم چربی، 4.1 گرم کربوهیدرات، 0.9 گرم فیبر، 1.5 گرم خاکستر، 74 میلیگرم کلسیم، 56 میلیگرم فسفر، 5.6 میلیگرم آهن، 1.38 میلیگرم ویتامین آ، 0.06 میلیگرم تیامین (ویتامین ب1)، 0.08 میلیگرم ریبوفلاوین (ویتامین ب2)، 0.4 میلیگرم نیاسین (ویتامین ب6) و 30 میلیگرم ویتامین ث می باشد.



تکثیر:




كشت اين گياه توسط بذر، به صورت مستقيم در زمين اصلی انجام می پذيرد. نكته قابل توجه اينكه عمليات كشت اين گياه مي‌بايست به صورت بسيار تنک صورت پذيرد.



: منابع



تصاویر گیاه ترشک مواج :
 

Hector

SpeciaL
عضو کادر مدیریت
8/27/20
436
جارو علفی




خصوصیات گیاهشناسی:




جارو علفی یا علف پشمکی (Bromus) گیاهی است با برگ های باریک و آویزان، که دارای ریشه نسبتاً عمیقی است و در مقابل خشکی و گرما مقاوم می باشد و به همین جهت نیز قادر است در تابستان گرم به رشد و نمو خود ادامه دهد. گیاهان این جنس را در اوایل رشد می توان به وسیله برگ های بلند و باریک و کرکدار آن که به طور محسوسی در جهت عقربه های ساعت پیچ خورده است شناخت و چنانچه نشاء های جوان را به آرامی و با دقت از خاک خارج نماییم معمولاً دانه به قاعده ساقه چسبیده است. کشت مخلوط آن با یونجه به علت خوش خوراکی ویژه ای که دارد بسیار مناسب است.



شتر ها از انواع مختلف این گیاه تغذیه می کنند.

گياهى علفی، يکساله، ايستا، به ارتفاع ۴۰ سانتیمتر که توسط بذر تکثير مى يابد. ساقه هاى آن راست و بالارونده، صاف و بدون کرک يا پوشيده از کرک هاى ريز که به طور عمده در زير گل آذين مشاهده مى شوند. در منطقهٔ گره ها نيز ممکن است ريشک دار يا بدون ريشک باشد. برگ هاى اين گياه باريک، خطّی، به طول بيش از ۱۰ سانتیمتر و چروکيده است. غلاف و پهنک آنها، معمولاً پوشيده از کرک هاى لطيف ابريشمى است.



گل آذين سنبله و شامل مجموعه اى از سنبلک هاى منفرد است که غالباً بر روى دمگل هاى کوتاه قرار مى گيرند. طول اين سنبلک ها ۱ تا ۵ سانتیمتر و شامل ۶ تا ۳۰ گلچه بوده و سرنيزه اى يا ۱۲ و عرض ۶ تا ۷ ميلیمتر، با حاشيهٔ ناهموار و غشائى و شامل سه ريشک که دو تاى آن مساوى و ريشک وسطى بلندتر و محکم تر مى باشد و در زمان بلوغ و رسيدگى گياه خميده و پيچ خورده خواهند شد. اين اندام غالباً به رنگ ارغوانى يا ارغوانى متمايل به قرمز است.

موسم گلدهى اين گياه ارديبهشت تا خرداد ماه و در بعضى از مناطق گرم از نيمه هاى اسفندماه تا تير ادامه خواهد داشت.

وجود اين علف هرز از اکثر نقاط ايران گزارش شده و بيشتر در مراتع، باغ ها و حاشيهٔ جاده ها يافت مى شود.



تکثیر:




تکثیر این گیاه از طریق کشت بذرهای آن صورت می گیرد.



: منابع



تصاویر گیاه جارو علفی:
 

Hector

SpeciaL
عضو کادر مدیریت
8/27/20
436
چچم




خصوصیات گیاهشناسی:




چچم يا گيج دانه گياهی است يكساله و تك لپه ای از خانواده گندميان ((Poaceae ياGramineae)) كه از طريق بذر تكثير می يابد. ساقه ای راست يا كمی گسترده، منفرد و چندتایی دارد. ارتفاع آن به 30 تا 60 و گاهی 90 سانتیمتر می رسد.

برگ و غلاف برگ صاف و ظاهراً سبز، فاقد مو و ضمائم، و پهنک آن مسطح و باريک است. سنبله های اين گياه قائم، سخت و مسطح و طول آنها از 30 سانتيمتر متجاوز است. سنبلچه های چچم برخلاف ساير گياهان اين جنس كه دراز و كشيده اند، مسطح، پهن و فشرده اند كه 6 تا 8 گل در آنها ديده می شود. اين سنبلچه ها سبز رنگ هستند. و به طور منفرد و متناوب در دو رديف روی ساقه گل دهنده و در كنار فرو رفتگی آن قرار گرفته اند. به قسمتی كه لبه باريک آنها مقابل محور ساقه واقع شده سنبله را مسطح می نمايد. طول محور گل 10 تا 30 سانتیمتر است. گلوم ها سخت و عموماً مساوی سنبلچه يا درازتر از آن هستند. طول گلوم گاهی به 3 ميليمتر می رسد. انتهای گلومل تحتانی نوک تيز، خشک و غشایی است. گاهی ريشک دارد و گاهی بدون ريشک است. گلومل فوقانی آن دارای دو دندانه است. دانه چچم داخل دو گلومل قرار دارد و برخلاف ساير گونه ها قطور، بادكرده، شياردار و عاری از مو است. طول بذر چچم 2 تا 6 ميليمتر است.



شرایط محیط رشد:




چچم در اراضی زير كشت غلات و ساير محصولات، زمين های قابل چرا يا مراتع دائمی و اراضي باير می رويد. در مزارع گندم، علاوه بر اينكه مانند ساير علف های هرز، آب، نور و مواد غذایی خاک را كه بايد برای گياه زراعی مصرف شود جذب می کند دانه های با محصول مخلوط می شود و به دليل سمی بودن برای انسان و دام ايجاد مسموميت می كند كه در اين حالت ارزش غذایی محصول را به طور قابل توجهی می كاهد. سميت آن مربوط به وجود تمولين اسيد و يكی از گلوكوزيدها به نام ساپونين می باشد كه برای انسان و دام خطرناک است. قارچ Endoconium temulentum كه در دوره حيات چچم به صورت همزيست با آن نشو و نما می كند ميسيليوم های خود را وارد اعضای آن می كند و بی آنكه به بافت های چچم صدمه ای برساند داخل دستگاه توليد مثل گياه شده دانه ها را نيز آلوده می كند.



روش های کنترل:




برای مبارزه با اين علف هرز می توان قبل از كشت از علفكش ترفلان به ميزان 2.5 ليتر در هكتار و يا بعد از رويش از علفكش دالاپون به ميزان 5 تا 8 كيلوگرم در هكتار استفاده كرد. همچنين در مزارع غلات از ديكلوفوپ متيل ایلوکسان EC36% به ميزان 2.5 ليتر در هكتار استفاده می شود.



تکثیر:




تکثیر این گیاه از طریق کشت بذرهای آنها صورت می گیرد. بذرها پس از ریزش، در بهار جوانه خواهند زد.



: منابع



تصاویر گیاه چچم:
 

Hector

SpeciaL
عضو کادر مدیریت
8/27/20
436
خردل وحشی




خصوصیات گیاهشناسی:




"خردل وحشی" یا "خردل بیابانی" یا "خردل بومی" گیاهی است از تیره شب بوئیان که نام علمی آن Sinapis arvensis است.

این گیاه دارای برگ های تخم مرغی شکل و دندانه دار که دندانه های بسیار ریز، به رنگ سیاه شفاف و به تعداد بسیار زیاد در هر پایه به وجود می آورد.

خردل وحشی، در اصل بومی اروپا است ولی در سراسر شمال آمریکا نیز بومی شده است.

لپه ها کليوى شکل و بدون پرز، اولين برگ هاى حقيقى چماقى شکل، در رأس گرد، حاشيهٔ آن کمى لوبدار و داراى دندانه هاى نامنظم بوده و سطح فوقانى برگ و دمبرگ آنها پرزدار است.

خردل وحشی، گياهى علفی، يکساله، ايستا، به ارتفاع ۳۰ تا ۶۰ سانتیمتر است که توسط بذر تکثير مى يابد. ساقهٔ آن منشعب و در بخش هاى پائين کرکدار است. برگ هاى بالایى کامل، بدون بريدگى و دمبرگ هستند. در حالى که برگ هاى پائينى داراى بريدگى ها عميق بوده و لوب انتهایى آن نيز بزرگتر است. اين برگ ها دمبرگ دارند و طول آنها بالغ بر ۲۰ سانتیمتر مى شود. ريشه هاى اين گياه گسترش افقى و عمودى زيادى دارند.

گل ها به رنگ زرد گوگردى است و کاسبرگ هاى آن به طور افقى پخش شده است. خصوصيت بالا صفت مناسبى براى تشخيص اين گياه از ساير گونه هاى مشابه است. ميوهٔ خردل وحشى خورجين، بدون کرک به طول ۵/۲ تا ۴ سانتیمتر و عرض ۵/۲ تا ۳ ميلیمتر است. بذرهاى آن قهوه اى متمايل به سياه، صاف، بدون کرک و به اندازهٔ ۱ تا ۳/۱ ميلیمتر هستند. اين بذرها داراى پوستهٔ سختى هستند و به همين علت قادر هستند مدت زيادى در خاک زنده بمانند. هر گياه حدود ۱۲۰۰ بذر توليد می کند که جوانه زنى آنها در عمق صفر تا دو سانتی مترى سطح خاک صورت مى گيرد.


این گونه گیاهی دارای واریته های مختلفی است که مهمترین آنها عبارتند از: Sinapis arvensis subsp. Arvensis، Sinapis arvensis subsp. Allionii، Sinapis arvensis var. stricta، Sinapis arvensis var. pinnatifida، Sinapis arvensis schkuhriana، Sinapis arvensis var. orientalis.

شرایط محیط رشد:




خردل وحشى به دليل داشتن ريشه هاى گسترده، رقيب بسيار جدى براى گياهان زراعى محسوب شده و مى توان آن را در زمين هاى قابل کشت و به خصوص در غلات بهاره به‌ وفور مشاهده نمود. علاوه بر اين از جمله علف هاى هرزى است که در باغ ها، زمين هاى باير، جاده ها و مراتع يافت مى شود.

اين گياه زمين هایى قليایی، با زهکشى مناسب و غنى از مواد غذایی را ترجيح داده و به ندرت مى توان آن را در خاک هاى اسيدى مشاهده کرد. به همین دلیل در خاک های سنگین و قلیایی به صورت وحشی یافت می شود.

به مکان های آفتابی نیاز دارد و مکان های سایه را نمی پسندد.



تکثیر:




تکثیر این گیاه از طریق کشت بذرهای آن صورت می گیرد. بذرها در بهار و پاییز جوانه خواهند زد. این بذرها به تیمار خاصی برای جوانه زنی نیاز ندارند.



: منابع



تصاویر گیاه خردل وحشی:
 
بالا پایین