خوش آمدید!

با تشکر از مشاهده انجمن گفتگوی ایرانی پاتوق در صورت تمایل برای استفاده از تمامی امکانات انجمن ثبت نام نمایید.

همین حالا ثبت نام کن!

گیاهان پوششی

Hector

SpeciaL
عضو کادر مدیریت
ناظر
8/27/20
436
گیاهان پوششی گیاهانی کم ارتفاع (حداکثر حدود یک متر ) هستند که بافتی (شاخساری) متراکم دارند و برای پوششی قسمتی از زمین مورد استفاده قرار میگیرند. اگرچه چمنها نیز به نحوی نوعی گیاه پوششی محسوب می شود اما به طور کل گیاهان پوششی بر خلاف چمنها قدرت پاخوری ندارند یعنی اگر لگدمال شوند آسیب خواهند دید و در بسیاری موارد قدرت ترمیم قسمتهای آسیب دیده را ندارند. از طرفی بسیاری از گیاهان پوششی همانند چمنها نیاز چندانی به آبیاری، کوددهی و یا هرس ندارند و نگهداری از آنها تا حدودی آسانتر از چمنها است به همین دلیل در مناطقی که کاشت و پرورش چمنها آسان نیست، استفاده از گیاهان پوششی پیشنهاد می شود
به طور کلی، گیاهان پوششی را برای مناطقی در نظر می گیرند که آبیار ی و چمن زنی مشکل است.

معایب گیاهان پوششی:
عدم مقاومت در برابر پاخوردگی

مزایا گیاهان پوششی :
نسبت به خشکی مقاومند.
نیاز آبی کمی دارند.
مقاوم در برابر شوری آب و خاک هستند.
قابلیت کاشت در شیب های تند را دارند.
هزینه کاشت و نگهداری آنها کم است.

موارد کاربرد گیاهان پوششی به جای چمن:

بطور کلی از گیاهان پوششی می توان برای پوشش سطوح کوچک(کمتر از ۴۵ مترمربع)، درشهرها، باغها، پارک ها استفاده کرد . در بسیاری از موارد چمن نمی تواند پوشش مناسبی برای زمین باشد.




مکانهای مناسب کاربرد گیاهان پوششی:

برای بسیاری از شرایط مناسبند، ولی بیشتر در این مو قعیتها بکار می روند :
لبه های شیبدار یا سرازیری ها و شیبهای تند که عملا نمی توان چمن ز نی را انجام داد.
نواحی سایه دار زیر درختان یا نزدیک ساختمان ها
نوارهای باریک بدون آبیاری بین پیاده رو ها و لبه پیاده روها یا ساختمانها
جائیکه ریشه های درخت در نزدیکی سطح زمین رشد کرده، از رشد چمن جلو گیری می کند
مکانهای خیلی مرطوب یا خیلی خشک
نواحی داغ و خشک در طول بخشهای جنوبی و غربی دیوارها یا حصارها
نواحی خیلی سایه زیر درختان یا درختچه ها در طول جهت های شمالی دیوارها و حصارها
در کشتهای اساسی، مقابل پنجره های کوتاه


چگونه گیاه پوششی انتخاب کنیم؟

گیاهان پوششی بسیار متنوع هستند و امکان انتخاب نمونه های مختلفی در بین آنها وجود دارد. از جمله مسائلی که در هنگام انتخاب یک گیاه پوششی باید به آن توجه کرد نیازهای دمایی، نوری، شرایط خاک و رطوبت مورد نیاز گیاه مورد نظر است . همچنین باید گیاهی را انتخاب کرد که زمان کافی برای رسیدگی به آنرا داشته باشیم. هر چند که بسیاری از گیاهان پوششی نیاز کمی به نگهداری و مراقبت دارند اما به عنوان یک گیاه باز هم نیازمند توجه هستند.
 

Hector

SpeciaL
عضو کادر مدیریت
ناظر
8/27/20
436
آویشن باغی




دانستنی های علمی:




آویشن باغی یا آویشن آلمانی یکی از قدیمی ترین گیاهان دارویی و ادویه ای است. تیموس کلمه ای یونانی و به معنای شجاع می باشد. این گیاه را نماد شجاعت می دانسته اند، بطوریکه در تاریخ آمده است، زنان یونان باستان این گیاه را به لباس شوهرانشان که عازم جنگ بودند می دوختند. آنها معتقد بودند که آویشن سبب شجاعت و در نتیجه پیروزی آنها در جنگ می شود.

آویشن باغی از قرن شانزدهم رسماً به عنوان یک گیاه دارویی معرفی شد. در تمام فارماکوپه های معتبر از پیکر رویشی این گیاه به عنوان دارو یاد شده و خواص درمانی آن مورد تأیید قرار گرفته است.



خصوصیات گیاهشناسی:




آویشن گیاهی خشبی و چندساله است. منشأ آن نواحی مدیترانه گزارش شده و در جنوب اروپا در سطوح وسیعی می روید. این گیاه در نواحی نیمه خشک زلاندنو مناطق وسیعی را بوجود می آورد. جنس تیموس دارای گونه های متعددی است که از نظر تیپ شیمیایی (کمیت و کیفیت مواد مؤثره) بسیار متفاوتند.

ریشه مستقیم، کم و بیش چوبی و انشعاب های فراوانی دارد. ساقه مستقیم و چهارگوش و ارتفاع آن متفاوت است و به شرایط اقلیمی محل رویش بستگی دارد و بین 20 تا 50 سانتیمتر می باشد. پای ساقه چوبی است درحالیکه قسمت های فوقانی آن سبز رنگ است و انشعاب های فراوانی دارد. با گذشت سن گیاه، بر تعداد انشعاب های ساقه اضافه می شود و گیاه بسیار انبوه و پرپشت به نظر می رسد.

برگ ها کوچک، متقابل و کم و بیش نیزه ای شکل و بدون نوک و بدون دمبرگ هستند. برگ ها پوشیده از کرک های خاکستری رنگ و حاوی اسانس است. گل ها کوچک، نر و ماده و به رنگ های سفید، صورتی یا ارغوانی مشاهده می شوند. گل ها به صورت مجتمع در قسمت های فوقانی ساقه هایی که از بغل برگ ها خارج می شوند، روی چرخه های مجتمع پدیدار می شوند. کاسه گل دارای دو لبه کاملاً مشخص است. لبه بالایی دارای سه دندانه کوتاه و نسبتاً پهن و لبه پایین از دو دندانه بلند و باریک کاملاً مشخص تشکیل شده است. کاسه گل پوشیده از کرک های غده ای حاوی اسانس است، گل ها از سال دوم رویش اواسط اردیبهشت ظاهر می شوند.

میوه فندقه به رنگ قهوه ای تیره و طول آن یک میلیمتر است. داخل میوه چهار بذر به رنگ قهوه ای تیره وجود دارد. بذر آویشن بسیار ریز است. وزن هزار دانه 0.25 تا 0.28 گرم است.

پیکر رویشی آویشن از بوی مطبوعی برخوردار است که ناشی از وجود اسانس می باشد. اسانس در کرک های غده ای ساخته و ذخیره می شود. اندام های هوایی این گیاه (غیر از ساقه های چوبی) حاوی اسانس هستند. مقدار اسانس در شرایط اقلیمی مختلف، متفاوت و بین 1 تا 2.5 درصد است. در پیکر رویشی آویشن غیر از اسانس ترکیباتی مانند تانن (8 تا 10 درصد)، فلاونوئید، ساپونین و مواد تلخ وجود دارد.



شرایط محیط رشد:




آویشن باغی گیاهی مدیترانه است و در طول رویش به هوای گرم و نور کافی نیاز دارد. این گیاه خشکی دوست است و به سهولت قادر به تحمل خشکی و کم آبی می باشد. کشت این گیاه در زمین های گود و زمین هایی که سبب آب ایستایی شود مناسب نیست، زیرا به غرقابی بودن زمین به شدت حساس است. در فصول سرد و در زمستان چنانچه روی گیاهان را برف نپوشاند ممکن است تحت تأثیر سرما قرار گرفته و خشک شوند. چون نور نقش عمده ای در کمیت و کیفیت اسانس آویشن باغی دارد، توصیه می شود برای کشت آن از مناطق آفتابی و از دامنه جنوبی تپه ها استفاده شود.

خاک های سبک حاوی ترکیبات کلسیم و با ضخامت زیاد سطح الأرض، خاک های مناسبی برای کشت آویشن باغی هستند. خاک های سنگین برای کشت این گیاه مناسب نیست و سبب کاهش عملکرد پیکر رویشی و اسانس آن می شود. تهویه خاک نقش عمده ای در افزایش عملکرد دارد. رطوبت و آبیاری زیاد نه تنها برای رویش این گیاه مناسب نیست بلکه سبب کاهش کمیت و کیفیت اسانس آویشن می گردد.

پی اچ خاک برای کشت آویشن باغی بین 4.5 تا 8 مناسب است.

افزودن مواد و عناصر غذایی مورد نیاز گیاه به خاک باید با دقت انجام گیرد. زیرا مواد غذایی فراوان یا کمبود این مواد در خاک هایی که آویشن کشت می شود مناسب نیست و در هر دو حالت سبب کاهش عملکرد پیکر رویشی و اسانس می شود.

قبل از کشت، خاک باید مورد تجزیه و ازمایش قرار گیرد و مقادیر ازت، فسفر و پتاس آن اندازه گیری و با در نظر گرفتن مقدار آنها اقدام به کوددهی شود.



خواص درمانی و موارد مصرف:




ترکیبات موجود در آویشن دارای خواص ضدعفونی کننده، خلط آور، ضدمیکروب، ضدقارچ، تونیک و ضدانگل هستند. انواع آویشن در درمان سرفه، به عنوان ضد نفخ، تقویت کننده دستگاه هاضمه و آرام بخش بکار می رود. در صنایع غذایی در انواع غذاهاف پیتزا و مانند آن به عنوان یک طعم دهنده به کار می رود. بسیاری از گونه های آویشن به دلیل تولید شهد فراوان برای پرورش زنبور عسل مورد استفاده قرار می گیرند، عسل حاصل از آن طعم و عطر ویژه ای دارد. همچنین از آویشن در ایجاد فضای سبز، باغ های صخره ای و گل گلدانی می توان استفاده کرد.



ترکیبات شیمیایی:




آویشن دارای اسانس است که مهترین ماده تشکیل دهنده آن تیمول نام دارد. علاوه بر آن، متیل کاویکول، سینئول و بورنئول نیز در اسانس آویشن وجود دارد. مواد دیگری مانند فلاونوئید (آپی ژنین و لوتئولین) و تانن هم در گیاه وجود دارد.



تکثیر:




آویشن را از توسط بذر و یا از طریق رویشی می توان تکثیر کرد. کشت توسط بذر به دو روش مستقیم و غیرمستقیم انجام می گیرد.

کشت مستقیم: بذر را در زمان مناسب به صورت ردیفی در زمین اصلی کشت می کنند. مقدار بذر مورد نیاز برای هر هکتار زمین 5 تا 6 کیلوگرم است. به لحاظ کوچک بودن بذر و همچنین از آنجا که گیاهان رویش یافته از بذر رشد و نمو کندی دارند، لذا کشت مستقیم در سطوح کوچک توصیه می شود. در کشت مستقیم بهتر است بذرها در طول ردیف به صورت متراکم کاشته شوند و پس از رویش، بوته ها را به تعداد مناسب تنک کرد.

کشت غیرمستقیم: در این روش، بذرها را در فواصل مناسب در خزانه هوای آزاد که بستر آن برای کشت آماده شده است کشت می کنند. بذر مورد نیاز برای هر متر مربع خزانه 0.8 تا 1 گرم است. چون بذر آویشن بسیار کوچک است لذا، جهت تسریع در کاشت و همچنین یکنواختی تراکم بذرها در ردیف ها بهتر است به نسبت یک به سه با ماسه نرم (یک قسمت بذر و سه قسمت ماسه) مخلوط شود. عمق بذر در خزانه 0.5 سانتیمتر مناسب است. پس از ابیاری منظم و وجین علف های هرز سطح خزانه، اواخر بهار و اوایل تابستان (تیر) زمان مناسبی برای انتقال نشاها به زمین اصلی است. در این مرحله نشاها از ریشه های مناسبی به طول پنج تا هفت سانتیمتر برخوردار بوده و به سهولت قادرند شوک حاصل از انتقال را تحمل کنند. در هر چاله دو یا سه نشا می توان کشت کرد.

در سطوح کوچک کشت عمل انتقال نشا به زمین اصلی را می توان با دست انجام داد. در حالیکه در مقیاس وسیع این عمل فقط با ماشین امکان پذیر است.

برای هر هکتار زمین به 160 تا 240 هزار نشا نیاز است. با کشت 500 تا 600 گرم بذر با کیفیت مطلوب در خزانه هوای آزاد می توان به این تعداد نشا دست یافت.

تکثیر رویشی: تکثیر رویشی با تقسیم بوته انجام می گیرد. پس از خارج کردن گیاهان دو یا سه ساله سالم و عاری از هر گونه آلوگی قارچی از خاک هر بوته را به چند قطعه تقسیم کرده و در زمین اصلی کشت می کنند.



: منابع

Thyme - Wikipedia
Thymus (plant) - Wikipedia
امیدبیگی، ر. 1387. تولید و فرآوری گیاهان دارویی. انتشارات آستان قدس رضوی، جلد سوم، چاپ پنجم، 397 صفحه.
دوازده امامی، س. و مجنون حسینی، ن. 1387. زراعت و تولید برخی گیاهان دارویی و ادویه ای. انتشارات دانشگاه تهران، چاپ دوم، 300 صفحه.


تصاویر گیاه آویشن باغی:
 

Hector

SpeciaL
عضو کادر مدیریت
ناظر
8/27/20
436
اریکا کارنیا



گیاه اریکا ، گیاهی است پوششی از خانواده Ericaceae (اریکاسه) که بومی کوههای مر کز و جنوب اروپا میباشد.
این گیاه در سال 1999 توسط کنگره بین المللی گیاه شناسی پذیرفته شد.
اریکا به علت داشتن گلهای زیبا در زمستان ، گیاه زینتی محبوبی به شمار می آید.
برای کاشت توده ای از این گیاه استفاده میشود.
اریکا در جنگلهای مخروطی و یا دامنه های سنگی به خوبی رشد میکند.

این درختچه همیشه سبز و پر پشت حداکثر بلندی بین 30 تا 50 سانتی متر دارد و به نسبت رشد کندی دارد ، بین 5 تا 10 سال طول میکشد تا رشد آن کامل شود.
برگهای این گیاه سوزنی شکل بوده و طول برگها 4 تا 8 میلی متر میباشد.
گلهای این گیاه کوچک و زنگوله شکل میباشند و 4 تا 6 میلی متر طول دارند.
این گلها به رنگهای سفید ، صورتی و قرمز دیده میشوند.
زمان شکوفایی گلها از اواخر زمستان میباشد تا اوایل بهار( اغلب این گیاه زمانی شروع به گل دادن میکند که همه جا پوشیده از برف میباشد.
میوه این گیاه به صورت کپسول زینتی و بی اهمیت میباشد.

نگهداری از این گیاه بسیار ساده میباشد:
اریکا باید در محل آفتابی یا نیم سایه قرار داشته باشد .(در سایه رشد خوبی نخواهد داشت.)
دمای هوا بین 1 تا 9 درجه دمای هوای مناسب است.
خاک شنی ماسه ای یا لومی مرطوب و خوب زهکشی شده و کمی اسیدی ، خاک مناسب برای رشد این گیاه میباشد.
آبیاری باید به طور متوسط صورت گیرد.
اگر هرس مورد نیاز است باید بلافاصله بعد از گلدهی گیاه انجام شود.
در خاکهای ضعیف و خشک پوسیدگی ریشه اتفاق می افتد.

این گیاه چون هم در خاک اسیدی و هم قلیایی دوام می آورد ،در بسیاری از مناطق میتواند رشد کند.

تکثیر:
به 2 روش انجام می گیرد.1- کاشت بذر در بهار 2- تقسیم بوته در تابستان

هشدار: به طور کلی آفت یا بیماری خاصی این گیاه را تهدید نمی کند ولی باید مراقب کپک پودری باشید.

: منابع



تصاویر گیاه اریکا کارنیا:
 

Hector

SpeciaL
عضو کادر مدیریت
ناظر
8/27/20
436
بابونه



بابونه گیاهی است دائمی و کوچک از خانواده Asteraceae که بومی اروپا ، شمال آمریکا و آرژانتین میباشد.
این گیاه چند ساله امروزه به وفور در شمال آفریقا ، مناطق معتدل آسیا از جمله کشور ایران و بریتانیا دیده میشود.

پراکندگی گیاه بابونه در کشور ما به شرح زیر میباشد:
آذربایجان،فارس (کازرون، نوردآباد ممسنی، داراب وجهرم)،لرستان (بین خرم آبادو دورود و حسینیه در شمال غربی اندیمشک) وخوزستان(صالح آباد، هفت گل،شوشتر،رامهرمز)، اطراف تهران و دماوند .

بابونه گیاهی است معطر که به علت داشتن گلهای زیبا ، گیاه زینتی نیز محسوب میشود و در چمنزارها و زمین های شنی میروید.
این گیاه، خاصیت طبی و دارویی دارد و برای مصارف زیبایی و ساخت عطرها نیز مورد استفاده قرار میگیرد.
به عنوان طعم دهنده در پخت بعضی غذا ها از گیاه بابونه استفاده میشود.

این گیاه چند ساله و همیشه سبز ارتفاعی تقریبا 30 سانتیمتر دارد.
ساقه آن به رنگ سبز مایل به سفید، برگ های آن كوچك متناوب و دارای بریدگی های باریك، نامنظم و پوشیده از كرك است.
گل های آن مجتمع در یك طبق كه به طور منفرد در انتهای ساقه گل دهنده قرار گرفته اند .
این گلها از اواسط بهار تا اواسط تابستان بر روی ساقه دیده میشوند. در هر طبق، گل های سفید در اطراف و گل های زرد در قسمت وسط قرار دارند.

نگهداری از گیاه بابونه به شرح زیر میباشد:
نور: بهتر است در آفتاب کامل قرار داشته باشد .
در نیمسایه نیز رشد میکند ولی اگر گیاه در سایه باشد گل نمیدهد.
دما: این گیاه مناسب آب و هوای معتدل میباشد و دمای بین -6 تا 28 درجه را تحمل میکند.
آبیاری: به آبیاری کم نیاز دارد و تحمل خشکی و کم آبی را دارد.
خاک:خاک ماسه ای، شنی، لومی خوب زهکشی شده .
بهتر است خاک غنی باشد.

>
خواص درمانی بابونه:
بابونه از نظر طب قدیم ایران گرم و خشك است و از تقویت كننده های تلخ به حساب می آید.
چای کیسه ای بابونه
1) یكی از مهم ترین خواص بابونه، درمان زخم و ورم معده است که به آسانی این مرض را درمان می كند. افرادی كه سال های سال با این بیماری دست به گریبان هستند و از قرص های مختلف گران قیمت نظیر Lozac و Zantac و ... استفاده می كنند، می توانند با استفاده از بابونه، پول داروی خود را پس انداز كنند و سلامتی خود را نیز بازیابند.
برای درمان زخم معده یك لیوان دم کرده غلیظ بابونه درست كنید (4 قاشق چای خوری بابونه خشک را در یك لیوان آب جوش و یا چهار تا چای كیسه ای بابونه در یك قاشق لیوان آب جوش ) و صبح ناشتا آن را بنوشید. سپس در رختخواب به پشت دراز بكشید و بعد از چهار دقیقه بخوابید. البته بعد از یك ربع ساعت می توانید صبحانه خود را میل كنید . این عمل را به مدت دو هفته ادامه دهید تا زخم و ورم معده به كلی شفا پیدا کند.
2) بابونه اعصاب و قوای جنسی را تقویت می كند.
3) بابونه تقویت کننده مغز است.
4) بابونه ادرارآور و قاعده آور است.
5) این گیاه ترشح شیر را در مادران شیرده افزایش می دهد.
6) درمان كننده سردرد و میگرن است.
7) استفاده از بابونه سنگ مثانه را خرد و دفع می كند.
8) اگر كسی قطره قطره ادرار می كند، به او دم کرده بابونه دهید تا درمان شود.
9) بابونه درمان كننده كمی ترشحات عادت ماهیانه است.
10) برای درمان چشم درد، بابونه را در سركه ریخته و بُخور دهید.
11) برای تسكین دردهای عضلانی دم کرده بابونه بنوشید.
12) جویدن بابونه برای التیام زخم های دهان مفید است.
13) خوردن 5 گرم ریشه بابونه با سركه ی رقیق محرك نیروی جنسی است (ریشه بابونه گرم تر و خشك تر از گل بابونه است).
گل بابونه خشک
14) بابونه تب بُر و تسكین دهنده درد است.
15) بابونه تقویت كننده معده است.
16) برای تسكین درد در هنگام دندان درآوردن بچه ها، به آنها دم کرده بابونه بدهید.
17) برای رفع بی خوابی و داشتن یك خواب آرام و راحت، كافی است 10 دقیقه قبل از رفتن به رختخواب، یك فنجان دم کرده بابونه بنوشید.
18) بابونه درمان كننده بی اشتهایی است.
19) بابونه برای رفع ورم روده موثر است.
20) دم کرده بابونه درمان كننده كم خونی است.
21) از بابونه برای رفع كرم معده و روده استفاده كنید.
22) بابونه تسكین دهنده دردهای عادت ماهیانه است.
23) بابونه برای رفع زردی مفید است.
24) حمام بابونه اثر نیرو دهنده دارد. برای این منظور چند قطره اسانس بابونه را در وان حمام ریخته، مدت یك ربع در آن دراز بكشید.
25) برای تسكین درد، چند قطره اسانس بابونه را با یك قاشق روغن بادام مخلوط كرده و روی محل های دردناك بمالید تا درد را تخفیف می دهد.
26) اسانس بابونه مخلوط با روغن بادام برای رفع ناراحتی های پوستی نظیر اگزما ، كهیر و خارش مفید است.
27) برای رفع گوش درد و سنگینی گوش، یك قطره روغن بابونه را در گوش بچكانید.
28) اسانس بابونه چون اثر تهوع آور دارد، در مسمومیت های غذایی مصرف می شود.
29) روغن بابونه را برای از بین بردن كمردرد، درد مفاصل و نقرس روی محل درد بمالید.
30) با دم کرده بابونه اگر موهای بلوند را بشویید آنها را روشن تر و شفاف تر می كند.
31) خانم هایی كه یائسه شده اند، بهتر است همه روزه دم کرده بابونه بنوشند، زیرا اختلالات یائسگی را برطرف می كند.
32) بابونه ضد آلرژی است.
طرز تهیه فرآورده های بابونه:
دم کرده ی گل بابونه
برای درست كردن دم كرده بابونه، یك قاشق چای خوری گیاه بابونه خشك را در یك فنجان آب جوش ریخته و مدت 5 دقیقه بگذارید تا دم بكشد.
اسانس بابونه :
حدود 8/0 تا 1 درصد، اسانس در این گیاه وجود دارد كه به وسیله تقطیر با بخار آب به دست می آید. رنگ این اسانس آبی روشن است، ولی در اثر كهنه شدن به رنگ زرد مایل به قهوه ای در می آید. بوی این اسانس، بسیار قوی و طعم آن معطر و سوزانده است. اسانس بابونه در عطر سازی و برای معطر كردن غذاها به كار می رود.
روغن بابونه با روغن زیتون :
گل خشك بابونه را برابر وزنش با روغن زیتون مخلوط كرده و روی آتش ملایم بگذارید تا دم بكشد (نباید بجوشد) و گهگاه آن را هم بزنید. سپس آن را از روی آتش بردارید و بگذارید تا مدت 24 ساعت بماند.
روغن بابونه
سپس آن را از صافی با فشار رد كرده و در شیشه ای دربسته نگهداری كنید. برای نفخ شكم و قولنج آن را روی شكم بمالید.
روغن بابونه با روغن كنجد :
مقداری از گل خشك بابونه را با چهار برابر وزن آن با روغن كنجد مخلوط كرده و سپس به اندازه دو برابر گل بابونه، آب به آن اضافه كنید.
آن را روی حرارت بگذارید تا بجوشد و آب آن به كلی تبخیر شود و فقط روغن باقی بماند.

تکثیر گیاه بابونه به روش قلمه زدن میباشد.
قلمه گرفته شده از شاخه های فرعی در تابستان و یا قلمه های پایه در زمان رشد مناسب میباشند.
هشدار: مصرف این گیاه برای زنان باردار مضر میباشد.


: منابع



تصاویر گیاه بابونه:
 

Hector

SpeciaL
عضو کادر مدیریت
ناظر
8/27/20
436
بومادران زرد کرکدار




دانستنی های علمی:




بومادران از گروه گیاهان گلدار و از خانواده گل ستاره ای ها (Asteraceae) است که اولین بار این جنس گیاهی در سال 1753 توسط لینه نامگذاری و تشریح شد.

گیاهان این جنس بومی اروپا، نواحی معتدل آسیا و شمال آمریکا هستند.

نام بومادران برای گونه های مختلف این جنس کاربرد دارد. این گیاهان دارای برگ های شانه ای، کرکدار و معطر هستند. گل ها نیز به صورت دسته ای در انتهای شاخه ها نمایان می شوند. رنگ گل ها در گونه های مختلف، متفاوت بوده و از سفید، زرد، نارنجی، صورتی یا قرمز متغیر است. گل های این گیاهان بسیار مود توجه زنبورها و حشرات می باشند.



خصوصیات گیاهشناسی:




"بومادران زرد کرکدار" یکی از گونه های جنس بومادران (Achillea) است. این گیاه علفی و چندساله است و ریشه ای نازک و مستقیم دارد که انشعاب های ظریف و فراوانی برخوردار است. از ناحیه فوقانی ریشه، ساقه های متعدد استوانه ای شکل خارج می شوند. ارتفاع گیاه متفاوت بوده و به شرایط اقلیمی محل رویش گیاه بستگی دارد و بین 15 تا 70 سانتیمتر است.

این گونه از بومادران دارای برگ هایی کرکدار بوده که به رنگ سبز مایل به خاکستری یا سبز مایل به آبی دیده می شوند.

گل ها نیز به رنگ زرد و به صورت دسته ای در انتهای شاخه ها نمایان می شوند. زمان گلدهی این گیاهان در اواخر بهار، اوایل تابستان و یا اواسط تابستان می باشد.

میوه فندقه، طویل و به شکل تخم مرغ وارونه است.



شرایط محیط رشد:




بومادران ها در طول رویش به اوضاع اقلیمی خاصی نیاز ندارند و تقریباً در هر اقلیمی به ویژه نواحی معتدل تا سرد و خشک می رویند.

این گیاهان در مناطق گرم و آفتابی گل های بیشتری تولید می کنند.

خاک های سبک شنی برای کشت این گیاهان مناسب است.

بومادران 4 تا 5 سال در یک زمین باقی می ماند، از این رو زمین هایی که در آن بومادران کشت می شود باید فاقد علف های هرز چندساله باشند.

گیاهانی که دوره رویشی کوتاهی دارند برای تناوب کشت با بومادران مناسبند. زیرا پس از برداشت آنها زمان کافی برای آماده ساختن زمین وجود خواهد داشت.

تناسب مقدار عناصر غذایی نظیر ازت، فسفر و پتاس، نقش عمده ای در افزایش پیکر رویشی گیاه و همچنین افزایش اسانس آنها دارد. تحقیقات نشان می دهد که وجود مقادیر متوسط ازت، اکسید فسفر و اکسید پتاس، سیی افزایش عملکرد (اعم از پیکر رویشی و اسانس) خواهد شد.



تکثیر:




کشت و تکثیر بومادران توسط بذر و نیز از طریق رویشی انجام می گیرد. تکثیر به وسیله بذر، به دو روش مستقیم و غیرمستقیم صورت می گیرد.

کشت مستقیم: بذرها به صورت ردیفی در زمین اصلی که بستر آن برای کشت آماده شده است، کشت می شوند.

کشت غیرمستقیم: بذرها را در زمان مناسب در خزانه هوای آزاد کشت می کنند. عمق بذر در موقع کشات نباید از 0.5 سانتیمتر بیشتر باشد. پس از آبیاری منظم و وجین علف های هرز سطح خزانه، اوایل پاییز می توان نشاها را به زمین اصلی منتقل نمود.

تکثیر رویشی: تکثیر رویشی این گیاهان از طریق تقسیم بوته انجام می گیرد. گیاهان 4 تا 5 ساله را در فصل پاییز از خاک خارج می کنند، سپس هر گیاه را به 2 تا 4 بوته تقسیم و در زمین مورد نظر کشت می نمایند.



: منابع

http://davesgarden.com/guides/pf/go/1021/#b
Plant Profile for Achillea tomentosa - Woolly Yarrow Perennial
Achillea - Wikipedia
امیدبیگی، ر. 1388. تولید و فرآوری گیاهان دارویی. انتشارات آستان قدس رضوی، جلد دوم، چاپ پنجم، 438 صفحه.


تصاویر گیاه بومادران زرد کرکدار:
 

Hector

SpeciaL
عضو کادر مدیریت
ناظر
8/27/20
436
پنج انگشت بهاره




خصوصیات گیاهشناسی:




گیاه "پنج انگشت بهاره" پنج انگشت آلپ" گیاهی گلدار و پوششی با نام علمی Potentilla verna یا Potentilla crantzii و از خانواده گل سرخیان (Rosaceae) می باشد. این گیاه اولین بار توسط لینه نامگذاری و تشریح شد.

ساقه ها به صورت رونده و خوابیده روی زمین رشد کرده و روی هر گره، ریشه ها تشکیل می شوند. به دلیل رشد خوابیده و قدرت پوشانندگی این گیاه، از آن به عنوان گیاهی پوششی نیز استفاده می شود. وجود این شکل رشدی و ریشه های درهم پیچیده این گیاه یکی از روش های تشخیص این گونه از دیگر گونه های این جنس و بومی رشته کوه های آلپ می باشد.

گل های آن به رنگ زرد، برگ ها به صورت مرکب (شامل دو یا تعداد بیشتری برگچه جدا از هم)، آرایش برگ ها به صورت متناوب (وجود یک برگ در هر گره بر روی ساقه ای طویل) و انتهای برگ ها دندانه دار می باشند.

هر گل دارای پنج گلبرگ و پنج کاسبرگ می باشد. گلبرگ ها و کاسبرگ ها پیوسته نبوده و به صورت جدا از هم روی ساقه گلدهنده قرار دارند. همچنین هر گل دارای 13 یا تعداد بیشتری پرچم نیز می باشد.

میوه این گیاه خشک بوده ولی در زمان رسیدن باز و شکوفا نمی شود. هر میوه حدود 1.5 تا 2 میلیمتر قطر دارد.

تشکیل گل های زیبا در کنار برگ های همیشه سبز، در اوخر بهار صورت می گیرد. در برخی موارد نیز ممکن است گیاه مجدداً در اوایل پاییز به گل برود.



شرایط محیط رشد:




گیاهان این گونه در رشته کوه های آلپ دیده می شوند. همچنین تعدادی از گونه های این گیاه در ارتفاعات کم تا نواحی پست و با شاخ و برگ کوچکتر رشد می کنند. کوچکتر بودن برگ ها به گیاه کمک می کند تا بهتر بتواند کم آبی، گرما، سرما و شرایط خشک را تحمل کند.

این گیاه به راحتی می تواند بین سنگفرش ها و صخره ها رشد کند.

از نظر شرایط داشت به نگهداری خاصی نیاز ندارد و گیاه پرتوقعی نیست.

به آبیاری مناسب و منظم نیاز دارد.

در نواحی با زمستان های ملایم به صورت گیاهی همیشه سبز دیده می شود.

اگر چه این گیاهان به شرایط نگهداری خاصی نیاز ندارند اما بهترین شرایط برای رشد آنها، مکان هایی با آفتاب کامل، خاک هایی با بافت متوسط تا سبک و کمی مرطوب می باشد. آبیاری باید مناسب باشد ولی دقت شود که گیاه غرقاب نگردد.



تکثیر:




به راحتی می توان این گیاهان را از طریق تقسیم بوته و ریزوم در بهار یا اوایل پاییز تکثیر نمود.



: منابع



تصاویر گیاه پنج انگشت بهاره:
 

Hector

SpeciaL
عضو کادر مدیریت
ناظر
8/27/20
436
پیچک صحرایی




دانستنی های علمی:




پیچک صحرایی یکی از ده گیاه هرز مهم و مسأله ساز دنیا می باشد و از گیاهان هرز خسارت زای باغات، مزارع گندم و محصولات تابستانه به شمار می رود. به طور کلی گیاه هرزی اجباری است و بصورت وحشی یافت نمی شود. پیچک صحرایی گاهی با پیچک هفت بند اشتباه می شود. اگر چه پیچک هفت بند یکساله و کوچکتر است و گلهای آن سبز مایل به سفید می باشند (سبز روشن). علاوه بر آن در قاعده هر برگچه، یک غلاف غشایی یا اوکرانیز دارد ثابت شده که پیچک صحرایی روی ذرت و نیشکر اثر دگرآسیبی دارد. از عصاره آن برای حفاظت از بدن از طریق تحریک رشد رگ های خونی در بافت های آسیب دیده استفاده می شود. این عصاره در شکل تجاری به شکل کپسول فرموله می شود.



خصوصیات گیاهشناسی:




گیاه "پیچک صحرایی" یا "نیلوفر صحرایی" یکی از گونه های خانواده نیلوفرسانان و بومی اروپا و آسیا است. این گیاه به صورت علفی، چندساله و بالارونده به ارتفاع 0.5 تا 2 متر بوده و دارای دو واریته می باشد. واریته های آن شامل: 1- Convolvulus arvensis var. anvensis (دارای برگ های پهن) و 2- Convolvulus arvensis var. linearifolius (دارای برگ های کشیده و نیزه ای) است.

گیاهان تیره نیلوفر یا پیچک، بالا رونده و بوته ای بوده و دارای شیرابه ای شیری رنگ می باشند.گلها منظم، دارای پنج کاسبرگ، پنج گلبرگ پیوسته، پنج پرچم و دو برچه با دو تا چهار خانه که در هر خانه یک یا دو تخمک دیده می شود. گلهای این خانواده معمولاً شیپوری و قیفی و رنگ آنها سفید تا صورتی می باشد. میوه آنها غالباً کپسول می باشد. برگه در پیچک صحرایی کوچک بوده و هیچگاه کاسه گل را در بر نمی گیرد.

گیاهچه آن دارای برگ های لپه ای سبز تیره با رگبرگ های قابل رویت و تقریباً این برگ ها قلبی شکل تا گرد می باشند. این برگ ها ده روز پس از جوانه زنی ظاهر می شوند. ولین برگ های حقیقی سه گوش، نوک تیز و در قاعده دارای لوب های عمیق می باشند. گیاهچه از طریق شیار موجود در برگ های پایینی براحتی تشخیص داده می شود. قابل ذکر است که ساقه های جوان حاصل از گیاهان تثبیت شده، برگ های قاعده ای نخواهند داشت.

برگ های آن متناوب ، کشیده و بلند، عموماً سرنیزه ای شکل و نوک تیزند و دارای دمبرگی کوتاه می باشند. رگبرگ های پنجه ای آن از قاعده برگ آغاز شده و در انتهای برگ بصورت متقابل روبروی هم قرار می گیرند. برگ های پیچک در قاعده دارای لوب های پهن می باشند؛ البته شکل برگ بسته به شرایط محیط رشد، از تخم مرغی و مستطیلی تا باریک و تیز می تواند متفاوت باشد. سرنیزه ای بودن برگ ها در شرایط تنش خشکی بیشتر قابل مشاهده است.

ساقه های آن ظریف و پیچنده اند و به سمت راست قیم خود می پیچند؛ و اگر گیاه در کنار قیمی نباشد، ساقه ها به دور خود می پیچند. ساقه ها دارای خطوط برجسته ای روی سطح می باشند. طول آنها ۱۰۰-۳۰ سانتی متر و گاهی بیشتر نیز می تواند باشد.

گل آذین پیچک گرزن و دارای یک تا سه گل می باشد. که گاهی بصورت منفرد روی دمگلی باریک به طول ۵-۵/۲ و عرض ۵/۲ سانتی متر در گوشه برگها ظاهر می شوند. رنگ آنها سفید تا صورتی با خطوطی کمی تیره تر از گلبرگ ها می باشد. عمر گلها یکروز اما تولید آنها پیوسته از ابتدای تابستان تا انتهای فصل رشد به طول می انجامد. طول کاسبرگ ها ۵/۲ سانتی متر و گهگاه کرک های ریزی هم دارند. دو تا از کاسبرگ های بیرونی، مستطیلی و تخم مرغی شکلند و نیز از کاسبرگ های داخلی کوتاه ترند و بعضی از مواقع حاشیه آنها را لایه ای غشایی در بر گرفته است. کاسه گل پس از رسیدن دانه در قاعده میوه باقی می ماند. تخمدان آن آزاد و از دو خانه تشکیل یافته که به دو خامه استوانه ای و باریک منتهی می شود.

نوع میوه در پیچک کپسول تخم مرغی شکل به قطر ۶ میلیمتر و بیشتر مواقع دارای دو حجره می باشد که هر حجره محتوی دو بذر می باشد. نوع کپسول شکوفای خشک است و شکوفایی آن به طریق طولی (شیاری) در وسط برچه ها صورت مِی گیرد که در این حالت به آن لوکولیسید. می گویند.

بذور پیچک خاکستری تا قهوه ای تیره می باشند. این بذور محکم و سخت، سه گوش و تخم مرغی شکل و اندازه هرکدام ۵ میلیمتر می باشد. بذور ۱۵-۱۰ روز پس از گرده افشانی بوجود می آیند که در این هنگام رطوبت آنها حدود 80% است ولی تا دو هفته بعد رطوبت آنها کاهش یافته و به حدود ۱۳% می رسد. در این هنگام پوسته بذر کامل شده و نسبت به آب غیر قابل نفوذ می شود. بذر پیچک پس از خورده شدن توسط پرندگان و عبور از دستگاه گوارش آنها قوه نامیه خود را از دست می دهد ولی اگر توسط پستانداران اهلی خورده شود تا حدودی قوه نامیه خود را حفظ می کند. این بذور پس از دفع توسط گاو و بعد از چهار ماه قرار داشتن در کود گاوی، قدرت جوانه زنی نخواهند داشت. نکته دیگر اینکه بذور پیچک بعد از ۵۴ ماه قرار داشتن زیر آب، ۵۵% آنها قادر به جوانه زنی می باشند. اگر بذور آن به مدت سی دقیقه تا یک ساعت در اسید سولفوریک غلیظ خیسانده و سپس با آب شسته شوند، یا ده دقیقه در آب ۶۰ درجه سانتیگراد قرار داده شوند، درجه جوانه زنی آنها بالا می رود.

پیچک دارای سیستم ریشه ای گسترده ای می باشد و در رشد عمودی به سمت اعماق خاک معمولاً تا عمق ۴۰/۲ متری نفوذ می کند، ولی گاهی اوقات رشد تا اعماق ۹-۶ متری هم وجود دارد. سیستم ریشه ای عمیق و سیع پیچک آنرا رقیبی قوی برای محصولات زراعی در اقلیم های خشک تبدیل کرده است. ریشه ها تقریباً زرد رنگ و ریزوم ها سفید می باشند. ریزوم های پیچک معمولاً از ریشه های

جانبی منشاً می گیرند و رشد شاخه ها از جوانه های روی ریشه های خزنده ناشی می شود. ریشه اصلی پیچک راست می باشد و ریشه های فرعی فراوانی تولید می کند. ریشه های پیچک علاوه بر نفوذ عمقی زیاد گسترش جانبی زیادی هم دارند و یک گیاه پیچک به کمک همین سیستم ریشه ای قادر است در طی فصل زراعی ناحیه ای به شعاع شش متر را اشغال کند. البته این گسترش به نوع خاک و میزان رطوبت بستگی دارد. مواد ذخیرهریشه به اندازه ای است که گیاه حتی در صورت قطع شدن یا از دست دادن مکرر اندام های هوایی، قادر به باز سازی مجدد خود می باشد. و هر چه عمق ریشه بیشتر باشد، مواد اندوخته ای بیشتری خواهد داشت.



شرایط محیط رشد:




پتانسیل حدکثر سرعت رشد نسبی (Rmax) برای پیچک ۴۴/۲ و میانگین سرعت رشد آن ۳۶/۱ گرم بر گرم در هفته می باشد. این نشان می دهد که سرعت رشد نسبی زیاد یکی از خصوصیات مهم علف های هرز خطر ناکی مانند پیچک می باشد. چون مقدار ماده خشک تولید شده توسط هر گونه گیاهی باید متناسب با منابع مورد استفاده در طی فصل رشد باشد، سرعت رشد نسبی اغلب به عنوان یک شاخص بالقوه در توانایی رقابتی بین گیاهان زراعی و گیاهان هرز استفاده می شود. علاوه بر این همبستگی شدیدی میان شاخس سطی برگ و سرعت رشد نسبی بالقوه وجود دارد. به این صورت که هر چه گیاه شاخص سطح برگ بیشتری داشته باشد، سریعتر رشد نموده و بیوماس بیشتری تولید می کند.



ترکیبات شیمیایی:




از نظر ترکیبات شیمیایی در گیاه پیچک صحرایی وجود مادۀ کونولوولین تایید شده است از گیاه آلکالوئیدی جدا نشده است از گیاه در حدود ۴-۵/۱ درصد مادۀ رزینی به دست می آید که خاصیت مسهلی دارد . در ریشه یا ساقۀ زیرزمینی خشک شدۀ گیاه در حدود ۹/۴ درصد رزین وجود دارد.

از ریشۀ گیاه به عنوان مسهل استفاده می شود.



تکثیر:




یکی از روش های تکیثر این گیاه، کشت بذرهای آن است. پیچک در دمای بالا و کم بودن رطوبت و باران طی فصل رشد تعداد زیادی بذر تولید می کند. هر گیاه قادر است ۵۰۰-۵۰ بذر تولید کند. این بذور می توانند در خاک و به حالت خواب سال های زیادی (تا ۲۸ سال) زنده بمانند. جوانه زنی این بذور در طول سال و در صورت فراهم بودن رطوبت و دیگر شرایط، امکان پذیر خواهد بود؛ دمای مناسب برای جوانه زنی بذور پیچک ۳۵-۲۵ درجه سانتیگراد می باشد.

یکی دیگر از روش های ازدیاد این گیاه تقسیم ریزوم های آن می باشد. یک گیاه پیچک تنها شش ماه پس از جوانه زنی، ۱۹۷ ریشه عمودی هر کدام به طول تقریبی ۱۲۵ سانتی متر و ۳۴ ریزوم به طول میانگین ۱۲۰ سانتی متر تولید می کند؛ این ریزوم ها می توانند ۱۴۱ گیاهچه جدید ایجاد کنند. قطعاتی به کوچکی ۵/۲ سانتی متر از ریشه آن، قادر به ایجاد یک گیاه کامل می باشد.



: منابع



تصاویر گیاه پیچک صحرایی:
 

Hector

SpeciaL
عضو کادر مدیریت
ناظر
8/27/20
436
گل مروارید عطری



گیاهی پوششی و زیبا میباشد از خانواده Rubiacceae که بومی اروپا ،شمال آفریقا و غرب آسیا میباشد ولی امروزه در سایر مناطق آب و هوایی نیز کشت میشود.
گل مروارید گیاهی است بسیار معطر که دارای بوی شیرین میباشد و عامل آن Coumarin میباشد و برای طعم دادن و معطر کردن از این گیاه استفاده میشود.
همچنین جزء گیاهان دارویی محسوب میشود.
در طول قرون وسطی از این گیاه برای درمان زخم ها و بریدگی هاو مشکلات گوارشی و کبد استفاده میشده است .
عطر این گیاه دفع کننده حشرات خانگی میباشد (اغلب در کمد ها برای محافظت لباسها از بید استفاده میشود)
در مناطقی که چمن رشد نمیکند از این گیاه به عنوان گیاه پوششی استفاده میشود.
در برابر آلودگی هوا مقاوم میباشد.

گل مروارید ، گیاهی است با رشد کم که ارتفاعی بین 30 تا 50 سانتی متر دارد و گستردگی بین 30 تا 35 سانتی متر .
برگها ساده و بدون کرک بوده ، به صورت پیش رونده هستند و 2 تا 5 سانتی متر طول دارند .
گلها سفید رنگ میباشند ، در بهار و تابستان شکوفا میشوند و قطری بین 4 تا 7 میلی متر دارندو شامل 4 گلبرگ هستند.
میوه این گیاه 2 تا 4 میلی متر قطر دارد و هرمیوه در یک پوشش مویی قرار گرفته و با چسبیدن به لباس انسانها و پوست حیوانات باعث پراکندگی دانه های گیاه میشود.
این گیاه در جنگل ها ، مناطق ساحلی یافت میشود.
گیاه پوششی محبوبی بوده و برای مرزبندی کردن مورد استفاده قرار می گیرد.

نگهداری از این گیاه به شرح زیر میباشد:
نور: این گیاه باید در سایه و یا نیمسایه قرار گیرد(گیاهی سایه دوست است و نباید در معرض آفتاب قرار گیرد)
خاک: خاک برگ مرطوب و خوب زهکشی شده با ph بین 8.3 تا4.3
دما:دمایی بین -6 درجه تا 16 درجه دمای مناسب میباشد.
آبیاری : در تابستانهای خشک، آبیاری باید به صورت مکرر صورت پذیرد.

خواص گل مرواریدعطری: گل هاي اين گياه پس از خشك شدن، عطر بسياري داشته و در صنعت غذا و حتي تهيه انواع دسر كاربرد فراوان دارد.
اين گل علاوه بر زيبايي و رايحه خوش، خواص درماني داشته و به عنوان داروي گياهي شناخته شده بر اين اساس تهيه و مصرف چاي آن نيز به حفظ سلامت كمك مي كند.
چاي گل مرواريد عطري از مخلوط دو قاشق گل و برگ خشك در يك فنجان آب جوش پس از 5 الي 10 دقيقه آماده مي شود. افزودن مقاديري اسطوخودوس، آويشن و گل پامچال خشك شده به اين نوشيدني، آن را به دم كرده اي مفيد براي تسكين درد تبديل مي كند.
دم كرده گل مرواريد عطري، نوشيدني موثري براي بهبود زخم هاست و خونريزي را متوقف مي كند.
علاوه بر اين افرادي كه از ناراحتي هاي معده و اختلالات كبدي رنج مي برند، با نوشيدن اين دم كرده گياهي به ميزان قابل توجهي بهبود پيدا مي كنند.
براساس تحقيقات انجام شده، چاي گل مرواريد عطري خاصيت ضد التهاب داشته و آرامبخش قوي و موجب ايجاد خواب آرام و عميق مي شود.
اين گل حاوي تركيباتي است كه كاربرد فراواني در صنعت داروسازي دارد.
نوشيدن چاي گل مرواريد عطري براي سالمندان و افرادي كه از تنش هاي روحي رنج مي برند، مفيد است. تركيبات مفيد موجود در اين نوشيدني از اختلالاتي مانند سنگ كيسه صفرا، بيماري هاي دستگاه ادراري و اختلال عملكرد ريه به ميزان قابل توجهي پيشگيري كرده و به بهبود كم خوابي، سردردهاي ميگرني و مشكلات پوستي كمك مي كند.
اين نوشيدني همچنين به دفع سنگ مثانه كمك كرده و ضربان قلب را تنظيم كرده و اشتها را بهبود مي بخشد.
از آنجا كه گل مرواريد عطري و چاي تهيه شده از آن ممكن است عوارض جسماني را در پي داشته باشد، زياده روي در مصرف آن توصيه نمي شود و مصرف آن در دوران بارداري نيز ممنوع است.

روش ازدیاد:تقسیم در بهار یا پاییز
قلمه ها را از گیاهان بالغ پس از گلدهی بگیرید و ریشه را در مخلوطی از زغال سنگ نارس و خزه و پرلیت قرار دهید.

مشکلات:ریشه دهی سطحی ، ممکن است در مناطق سردتر پژمرده شود.اگر بدون کنترل رشد کند ممکن است یک عارضه محسوب شود.

: منابع



تصاویر گیاه گل مروارید عطری:
 

Hector

SpeciaL
عضو کادر مدیریت
ناظر
8/27/20
436
فرانکنیا



گیاه فرانکنیا ، گیاهی علفی ورونده از خانواده Frankeniaceae میباشد که بومی آفریقا است.
این گیاه پوششی برای کاشت بین سنگفرش ها و باغهای صخره ای مناسب است و از آنجایی که مقاوم بوده و در خاکهای شور نیز توانایی رشد کردن دارد برای مناطق بیابانی و استپی نیز مناسب میباشد.
فرانکنیا در کنار سواحل و در خاک های ماسه ای نیز رشد میکند.
امروزه در اکثر کشورهای دنیا این گیاه پوششی کاشته میشود و محبوب است.

خانواده Frankeniaceae شامل 4 جنس متفاوت میباشد که گیاه فرانکنیا ، از جنس Frankenia است.

فرانکنیا گیاه پوششی و دائمی همیشه سبز میباشد که ارتفاعی بین 5 تا 15 سانتیمتر و گستردگی حدود 30 سانتیمتر دارد.
ازطریق ساقه های خزنده خود بر روی زمین می خزد و پوشش خوبی را ایجاد می کند.
برگ ها سبز تیره و مخملی میباشند وبین 2 تا 4 میلی متر طول دارند.
گلهای این گیاه در انتهای شاخه ظاهر میشوند و از اواخر بهار تا اواسط تابستان باقی می مانند.
گل ها بسیار کوچک و به رنگهای صورتی، قرمز و یا ارغوانی میباشند.
این گیاه در برابر سرما مقاوم است ولی در معرض سرما که قرار گیرد رنگ سبز آن به رنگ قرمز مایل به قهوه ای تغییر می یابد و با تغییر فصل و برطرف شدن سرما، مجدداً رنگ سبز پدیدار می شود.

نگهداری از گیاه فرانکنیا بسیار ساده بوده و به شرح زیر است:

نور: آفتاب کامل - نیمسایه .
به طور کلی بهترین حالت برای رشد این گیاه قرارگیری در آفتاب کامل است.
خاک: خاک لومی، شنی، ماسه ای ، رسی خوب زهکشی شده.
این گیاه توانایی رشد در اکثر خاکها را دارد.
در برابر خاک شور و صخره ای مقاوم است.
دما: دمای بین 5 تا 35 درجه مناسب است.
فرانکنیا در برابر سرما نیز مقاوم است و تا دمای 10- درجه را تحمل میکند.
آبیاری: این گیاه به آبیاری کم نیاز دارد

تکثیر:
تکثیر این گیاه به 2 روش امکان پذیر است:
1- تقسیم بوته 2- قلمه زدن
برای تقسیم بوته بهتر است از بوته های متراکم استفاده کنید و اوایل بهار برای این امر مناسب میباشد.
برای قلمه زدن : در خاک مرطوب و در تابستان ، قلمه هایی که دارای 2 یا 3 برگ هستند را بکارید.

فرانکنیا ، همانطور که ذکر شد گیاهی مقاوم است و بیماری خاصی آن را تهدید نمیکند.



: منابع



تصاویر گیاه فرانکنیا:
 

Hector

SpeciaL
عضو کادر مدیریت
ناظر
8/27/20
436
علف هفت بند ژاپنی




خصوصیات گیاهشناسی:




"علف هفت بند ژاپنی" گیاهی علفی و چندساله از خانواده علف هفت بند (Polygonaceae) و بومی شرق آسیا (ژاپن، چین و کره) می باشد. این گیاه در شمال آمریکا و اروپا یکی از گونه هایی است که رشد خوبی داشته و در بسیاری از کشورها به عنوان علف هرز شناسایی و طبقه بندی می شود.

گیاه علف هفت بند ژاپنی دارای ساقه ای توخالی با میانگره هایی مشخص است که ظاهری همانند ساقه های بامبو به آن می دهد ولی ارتباط خویشاوندی بین این گونه و بامبو وجود ندارد. این گیاه رشد زیادی دارد به طوری که در هر فصل رشد می تواند حدود 3 تا 4 متر رشد کند. و اگر در مناطق شهری بروید، توانایی تخریب سنگفرش ها را نیز دارد.

برگ ها پهن و تخم مرغی شکل، به طول 7 تا 14 سانتیمتر و عرض 5 تا 12 سانتیمتر با حاشیه ای یکپارچه است.

گل ها کوچک و به رنگ کرم یا سفید بوده که در خوشه هایی افراشته به طول حدود 6 تا 15 سانتیمتر و در اواخر تابستان تا اوایل پاییز تشکیل می شوند.

میوه ها کاغذی و بالدار به طول 6 تا 10 میلیمتر هستند. این میوه ها شامل فندقه هایی سه گوش، سیاه رنگ، صاف، براق و به طول 3 تا 4 میلیمتر می باشند.

این گیاه دارای سیستم ریشه ای قوی و مهاجم بوده که توانایی تخریب سنگفرش ها، ساختمان ها، دیوارها و جاده ها را دارد. همچنین می تواند حجم کانال های فاضلاب را نیز کاهش دهد.

ارتباط خویشاوندی نزدیکی بین این گونه و گونه های Fallopia sachalinensis (Polygonum sachalinense) و Fallopia baldschuanica (Polygonum aubertii یا Polygonum baldschuanicum) وجود دارد.



شرایط محیط رشد:




این گیاه اغلب به عنوان علف هرز شناسایی شده و کلونی های فراوانی را در اکوسیستم های کنار رودخانه ها و جاده ها ایجاد می کند. این گونه ها در گستره ی وسیعی از خاک ها از نظر بافت و اسیدیته و املاح مقاوم بوده و رشد می کنند.

ریزوم های این گیاهان می توانند در دمای منفی 35 درجه سانتیگراد زنده بمانند. و قدرت رشد را تا حدود 7 متر به صورت افقی و 3 متر به صورت عمودی (عمقی در خاک) را دارند.



تکثیر:




تکثیر این گیاهان از طریق کشت بذرها و نیز تقسیم ریزوم های آنها صورت می گیرد.



: منابع



تصاویر گیاه علف هفت بند ژاپنی:
 
بالا پایین